Hodgepodge on Scottish Sail, 25 mei 2013.

Rond drie uur 's middags werden we gisteren voor ons optreden op 'de Zegge' verwacht, een eilandje in het Wolderwijd nabij Zeewolde waar de whisky proeverij en nog veel meer die middag gehouden werd. Om er te komen met al onze toeters en bellen was ons door de organisatie de 'Vrouwe Hendriekje' ter beschikking gesteld. Een inmiddels haast klassieke Westerdijk Zeeschouw van rond de 8,50 meter, die we er vanuit Harderwijk zelf maar heen moesten varen. Ook frappant, dat scheepje kende ik, vrienden van ons hebben het pas vorig jaar verkocht nadat ze er zeker 25 jaar mee gevaren hadden. Echter wat we ook probeerden, we kregen de motor niet aan de praat. Om toch op tijd op 'de Zegge' te zijn, zagen we ons wel genoodzaakt over te stappen op de 'Sula' uit Huizen, een Jeanneautje van rond de 27' van de zoon van onze accordeonist die toevallig aan dezelfde steiger lag. En zo kwamen we toch nog mooi op tijd op het eiland aan. Nadat we ons in de opening van een soort van legertent hadden geïnstalleerd begonnen we gelijk 'Sing Irishman Sing' in te zetten, ons openingsnummer die middag. In de tent een handvol liefhebbers die van een aantal deskundigen alles te horen kregen over goeie whisky's, sigaren en chocolade. Maar dat niet alleen, ze mochten er ook van proeven, want daar hadden ze uiteindelijk voor betaald. En onder een partytent even verder op kon iedereen genieten van een broodje vers gerookte vis die ter plekke werd klaargemaakt en van een bakje warme koffie. Want dat had iedereen wel nodig, we kregen het alsmaar kouder. Zelfs de whisky proevers met al hun hartversterkertjes, die bovendien een eindje verderop het eiland ook eerst nog een tijdje hadden lopen smijten met boomstammetjes e.d. en zodoende toch een aardige warmtebuffer moeten hebben opgebouwd, zaten er kouwelijk bij. En aan de blauwe knietjes te zien, hadden degenen die in een schotse kilt rond liepen het helemaal moeilijk.



Toch bleef de stemming er dankzij de vele hartversterkertjes bij iedereen aardig in. Ook bij ons, en tussen de bedrijven door nestelden we ons even comfortabel uit de wind in de HK59 met een glas whisky. Rond zeven uur was het afgelopen, en nadat alle whisky proevers in de botters waren afgevoerd met de doedelzak voorop, vertrokken ook wij met de 'Sula' weer richting Harderwijk. Einde van een koude maar leuke en gelukkig droge middag op eiland 'de Zegge'. En de zeer goede 'Ardbeg' whisky die we hadden meegekregen, heeft tijdens de koude terugtocht op het Wolderwijd prima diensten bewezen.

Hodgepodge on the art market Hattem, 18 mei 2013.

De weersverwachting voor zaterdag j.l. was niet onverdeeld gunstig, toch is het me nog alleszins meegevallen. Behalve grijs en knap frisjes is het in Hattem gelukkig de hele dag droog gebleven. Hodgepodge was één van de muziekgroepen die door de organisatie van 'Kunstmarkt Hattem' was uitgenodigd voor een stukje muzikale omlijsting van het festijn. Rond 10 uur 's morgens melden we ons in de binnenstad op het VVV kantoor, waar we instructies kregen over locaties en tijdstippen van ons optreden. Er werd van ons verwacht dat we twee keer een uur zouden optreden voor 'déjà-vu', een occasion boekwinkeltje in de Achterstraat en één keer een uur op de hoek Kruisstraat-Gasthuissteeg. Dus nabij de kerk en de Markt, het zenuwcentrum van het hele festijn! Met onze instrumenten op de nek begaven we ons naar de toegewezen locatie in de Achterstraat, waar de Kunstmarkt tevens door burgemeester Wiggers op poëtische wijze zou worden geopend. Ik ken Hattem vrij goed, maar toch altijd weer als ik door dat oude binnenstadje wandel, valt mij de rijkdom van weleer op. Dat hebben de Veluwse Hanzesteden trouwens gemeen. Je proeft tenminste in het binnenstadje van Hattem dezelfde sfeer als in de binnenstadjes van bijvoorbeeld Harderwijk en Elburg, waar de historie ook is af te lezen aan diverse rijke en schilderachtige monumenten. Maar goed, we kwamen hier nu niet om ons met het verleden bezig te houden, maar om te spelen! Om het geheel een beetje op te fleuren, want dat was wel nodig. Het kille weer hield deze ochtend de meeste mensen kennelijk van straat. Wel een beetje vreemd hoe we daar aanvankelijk in de Achterstraat praktisch voor onszelf stonden te spelen. Maar gelukkig werd het geleidelijk aan toch wat levendiger om ons heen, en werden er soms in het voorbij gaan zowaar een paar danspasjes gemaakt op onze muziek. Toen ons eerste uurtje erop zat was het tijd voor ons gratis lunchpakketje en een rondje om de kerk op de Markt, alsmede voor een neut om op te warmen in restaurant 'Banka'. En toen was het alweer tijd voor de tweede sessie voor ons boekwinkeltje in de Achterstraat. Toen we ons vervolgens na dit optreden met ons hele hebben en houwen hadden verkast naar hoek Kruisstraat-Gasthuissteeg, kwam iemand van de organisatie ons vragen of we i.v.m. een optreden van 'Doetmaes' op de Markt een halfuurtje wilden wachten met het wederom open trekken van onze registers, dit ter voorkoming van een mogelijke kakofonie aldaar. Nou dat moest dan maar, en passant werden we daar wel even vermaakt door een aardige vertelster, die een verhaal over een heks, een tovenaar en vet gevoerde reizigers aan ons kwijt wilde. Leuk, maar toen het er zelfs na drie kwartier wachten nog niet naar uitzag dat 'Doetmaes' van plan was te stoppen, hebben we de hele boel weer opgepakt en zijn we terug gegaan naar 'déjà-vu', een toepasselijke naam trouwens in dit verband. Het is niet anders, het leven van een muzikant kan niet altijd over rozen gaan. We hebben ons daar overigens weer een uurtje prima vermaakt, ook omdat we meer publiek hadden dan de twee keren daarvoor! Alvorens na ons optreden weer af te reizen, hebben we met een lekkere neut in restaurant 'Banka' nog even gezellig zitten na kletsen. Behalve een beetje ergernis, hebben we uiteraard niet door geschetste kink in de kabel geleden, maar mogelijk dat men een volgende keer iets meer aandacht kan schenken aan de planning.

Mosselparty, 9 juli 2012.

Het was afgelopen maandagavond druk en gezellig op het feestje in en om restaurant 'Hardersluis'. Op de mosselparty ter ere van de opening van het vernieuwde restaurant en het mosselseizoen, waren meer dan 300 mensen afgekomen. En het hadden er volgens de organisatie ruim 450 kunnen zijn, als ze door ruimtegebrek geen nee hadden hoeven verkopen. Goed, maar wij waren in iedergeval binnen voor de muzikale omlijsting van de avond. Ja, ja, 'Hodgepodge', de Irish ballads en folk songband uit Harderwijk, goed voor al uw partijtjes! Onder grote belangstelling arriveerden de Zeeuwse mosselen voor in de avond in een jutezak per botter in de Harderhaven. En daar, nog op de kade, werden ze met kennis van zaken door topkok Roy gekeurd en goedbevonden. Kakelvers, of zeg je dat niet van een mossel? Applaus natuurlijk! Het feest was begonnen, in grote getale werden even later de dampende schalen met mosselen aangevoerd. Al musicerend konden we vanaf het podium alles goed bekijken. We wachten wel tot de rij te overzien is dachten we, maar er kwam maar geen eind aan. En het rook allemaal zo lekker, we konden nauwelijks nog wachten. Goed, nog één nummertje dan, maar dan gaan we. Mosselen, mosselen en nog eens mosselen, met of zonder frietjes en op vele manieren klaargemaakt, heerlijk, en toen op een gegeven moment ook nog een lekkere oester voorbij kwam, was het feestmaal compleet. Voor de rest van de avond lekker gespeeld, al was dat naar ons gevoel wel het meest voor onszelf. We konden ons niet of nauwelijks voorstellen, dat er in het kakofonische geroezemoes nog iemand naar muziek luisterde. Behang waren we, muzikaal behang! Maar toen we echter wat later in de avond vragen kregen om verzoeknummers, bleek dat er wel degelijk naar onze muziek geluisterd werd, en dat was mooi!

Hodgepodge op de Smeepoort, 18 mei 2012.

In de stadszijde van het (gerestaureerde) restant van de Smeepoort zit nog een wachtlokaal boven de voetpoort, dat vanaf het terras (het Beloftepleintje) van café De Belofte te bereiken is middels trap en overloop. Het was rustig op het Beloftepleintje, slechts enkele cafébezoekers genoten onder de terrasheaters van hun versnapering, het gros zat binnen aan de bar. En van de wachters die in vroegere eeuwen de poort bedienden was allang geen spoor meer te bekennen, die waren in een ver verleden al vertrokken. Maar wie er vrijdag in de namiddag wel waren, waren de mannetjes van Hodgepodge. Hoog verheven boven het Beloftepleintje stonden ze daar te musiceren op het overloopje, of beter gezegd het balkonnetje. Het gebeuren deed me ineens een beetje aan die mannetjes in de Muppet Show denken. Puur theater met die vreemde snuiters op dat balkonnetje! Sommige mensen in de Smeepoortstraat keken niet op of om, en liepen gewoon door. Anderen bleven, om zich heen kijkend waar die muziek toch vandaan kwam, even staan luisteren, en liepen daarna weer met gezwinde pas verder. Maar gelukkig voor De Belofte waren er toch ook nog gasten die op het Beloftepleintje even de tijd namen om van de mooie muziek en een lekker pikketanisje te genieten!

Herderewich omstreeks de 14e eeuw

Restant Smeepoort

De Smeepoort is een van de drie stadspoorten (aan de landzijde) van Harderwijk en lag (en ligt nog) aan de zuidelijke ingang van de stad. Het was vroeger een indrukwekkend bouwwerk dat heeft bestaan uit een binnenpoort en een buitenpoort met ophaalbrug en de poorten waren d.m.v. een muur met elkaar verbonden. De buitenpoort beschikte over twee ronde torens met koepeldaken en de buitenpoort beschikte over een schilddak. In 1672 (het rampjaar) werd Harderwijk bezet door troepen uit Munster en door Franse cavalerie en toen die de stad in 1673 verlieten gaven ze opdracht om de poorten en stadsmuren op te blazen en te vernietigen. Dat was het einde van de trotse Smeepoort die toegang gaf tot de belangrijke Smeepoortstraat en de Smeepoortenbrink. De restanten bleven nog jarenlang liggen en in 1828 werd de toegang te smal voor de steeds groter wordende rijtuigen en koetsen en werd de buitenpoort afgebroken.Men bouwde er wachthuisjes van voor stadswachten die de wacht hielden. De resten van de Smeepoort zijn nu fraai gerestaureerd en maken deel uit van de gerestaureerde stadsmuur en vestingwerken van Harderwijk. Ook het wachtlokaal aan de bovenzijde van de poort is weer te betreden. In vroeger tijden was deze ruimte voor de wachters die de poort bedienden en die de stad tegen aanvallen van buitenaf moest beschermen. In het voetgangerspoortje zijn jaartallen gemetseld met de jaartallen 1570, 1825 en 1916 en de stenen met deze jaartallen geven de hoogte van het water aan tijdens de diverse stormvloeden. In deze jaren was er namelijk steeds sprake van enorme overstromingen. Door stormvloed steeg het water van de Zuiderzee tot grote hoogte waarna het water de stad inliep. Telkens richtte zo’n stormvloed grote schade en veel vernielingen aan. Harderwijk beschikt nog over een aantal fraaie stukken stadsmuur die een beeld geven van de omvang van de oude stad en de manier waarop ze werd verdedigd.Dat was nodig om groepen zwervers en bedelaars tegen te houden, maar ook rondtrekkende ridders en soldaten. In de middeleeuwen loerde het gevaar overal en kon je er maar beter tegen beschermd zijn. Burgers en boeren trokken zich ’s avonds en ’s nacht terug binnen de veilige beschutting van de stadsmuren. (Redactie Harderwiek)



Het verhaal van 'The Rose of Allendale' (bovenstaande song, ged.) heeft zijn oorsprong in het Engelse gehucht Allendale, gelegen in het graafschap Northumberland in het noord/oosten van Engeland. In vroeger dagen wel het middelpunt van het Britse rijk genoemd. Rond 1840 werd de song geschreven door Charles Jeffreys (tekst) en Sidney Nelson (muziek). Het is geen, zoals veel mensen denken, Iers of Schots volksliedje, maar een afscheidslied van een soldaat die ten strijde trekt en zijn geliefde 'roos' moet achterlaten. Hoe tragisch! Geheel volgens afspraak stopten we rond zeven uur met de muziek, maar goed ook want het werd behoorlijk fris, het terras liep een beetje leeg. Met z'n vijven hebben we onder de terrasheaters nog wat gegeten en gedronken en wat zitten napraten. Over de nadelen bijvoorbeeld van het minimale contact wat we door onze hoge, en behoorlijk gesloten positie hadden met het luisterende publiek. Niet goed, volgende keer gewoon op maaiveldhoogte blijven, beter voor de sfeer en de muziek. Maar goed, het optreden van Hodgepodge op de Smeepoort zat erop, weer wat geleerd!

Jachthaven Lelystad, 19 september 2011

Irish song 'Goodnight Irene' door 'Hodgepodge' in Flevo Marina Lelystad tijdens pitstop in (weekend)rondje Flevopolders door watersportvereniging 'FLEVO' uit Harderwijk.

Hodgepodge in Zwolle, 14 mei 2011.

Op het benefietconcert voor de stichting 'Vrienden van KIND' zaterdagavond in wijkcentrum 'de Enk' in Assendorp/Zwolle traden zeven verschillende bands op, en werden tussendoor veilingstukken van allerlei aard onder de hamer genomen. Het repertoire dat werd gebracht varieerde van blues-, pop- en wereldmuziek tot cabaretliedjes en Ierse folk- en pubmuziek. De sfeer was vrolijk en luidruchtig, en wie of wat er ook speelde maakte weinig uit, de interactie tussen muzikanten en publiek was door het geroezemoes aan de bar en in de zaal naar mijn gevoel nihil. De organisatie had voor hetzelfde effect net zo goed een cd op kunnen zetten, met voor mijn part de hele avond psalmen en gezangen. Maar goed, ondanks het rumoer heeft onze muzikale aanwezigheid en die van de andere bands hopelijk toch nog een klein steentje bijgedragen aan de opbrengst voor het goede doel. 'Hodgepodge' heeft in iedergeval met veel plezier z'n best gedaan er wat van te maken, dat is zeker. Norbert Grote Ganseij, de 35 jarige oprichter van stichting KIND, is hiertoe in 2010 gekomen door zelf in India tweeënhalve week in een sloppenwijk van New Delhi te leven. Daar werd hij gegrepen door het lot van de kinderen. Zelf heeft Norbert in ons rijke Nederland ook een tijdlang als dakloze op straat geleefd. Maar dat was volgens hemzelf in niets te vergelijken met wat de kinderen daar meemaken, dat is in alle opzichten vele malen erger. Kinderen worden daar verminkt zodat ze er zieliger uitzien en als bedelaar meer geld opbrengen. En als ze eenmaal te oud zijn, en niet meer makkelijk vervoerd kunnen worden, worden ze gewoon gedumpt en moeten ze zich maar zien te redden met hun verminkte lijven. Met de stichting KIND, die wordt gesponsord door de Nederlandse Spoorwegen en vele andere bedrijven, heeft Norbert nu geld bij elkaar gezameld voor de bouw van een gecombineerde woon-, zorg- en onderwijslocatie in New Delhi voor deze kinderen. Eind mei vertrekt Norbert voor een jaar naar India om de bouw van dit project op te starten en te begeleiden.

Hodgepodge in Zeewolde, 29 april 2011.

De gehele Aanloophaven in Zeewolde werd in beslag genomen door een armada van dikke motorjachten. De organisatie van de Koninklijke Nederlandsche Motorboot Club ofwel KNMC, had besloten het Openingsfeest dit jaar op een zo'n centraal mogelijke plek te houden. En aangezien Zeewolde wel het exacte middelpunt van Nederland wordt genoemd, was een betere locatie voor dit festijn dan ook nauwelijks denkbaar. Temeer door het aldaar uniek aan de haven gelegen Grand Café - Restaurant 'The Harbour', want mocht je daar per ongeluk een beetje te diep in het glaasje hebben gekeken, dan kon je desnoods op je knieën nog weer aan boord komen.

Maar voor het zover was, mocht het uberhaupt al zover komen, speelde in 'The Harbour' op de vooravond zal ik maar zeggen van het openingsfeest, eerst Hodgepodge nog een deuntje mee in het feestgedruis van de Koninklijke. Nou ja feestgedruis, voorlopig waren wij het die voor enig gedruis zorgden, want de dames en heren van de Koninklijke zaten allemaal rustig en beschaafd te smikkelen aan een copieus diner.

Waren we aanvankelijk van mening in een verkeerde scene terecht te zijn gekomen tussen al die dinerende mensen, geleidelijk aan veranderde de stemming. Het gros bleef lekker zitten luisteren toen ze uitgegeten waren, en steeds enthousiaster kregen we, mede door toedoen van onze trouwe ega-supporters, de handjes op elkaar, en op een gegeven moment zelfs ook nog de voetjes van de vloer. Al was dat laatste wel pas aan het einde van ons repertoire met bijvoorbeeld een nummer als 'Goodnight Irene'.

En eenmaal thuis belde grote baas RS van 'The Harbour' ons nog in de kleine uurtjes, om te bedanken voor het doorslaande succes van ons optreden. Hij vond het leuk en de mensen ook, want ze waren lekker blijven zitten. En dat was niet alleen gezellig, maar ook in meerdere opzichten uiteraard een goede zaak!