Zondag 17 april j.l. Je kan niet bepaald zeggen dat 'Hodgepodge' in de pop, rock of blues-scene thuishoort. 'Hodgepodge' is van de Irish-folk en pubmusic. Mogelijk was ons pub-repertoire voor de organisatie de reden om ons uit te nodigen voor de zondagse jamsessie in café-brasserie Baars. We weten het niet precies, maar we voelden ons aanvankelijk tussen de rockers een enigszins vreemde eend in de bijt. Een onterechte gemoedsstemming bleek al snel. 'Alles kan hier' kregen we niet alleen van de andere aanwezige amateur-musici te horen, maar ook van het publiek. Fantastisch die interactie van iedereen, wat een sfeertje. Er werd ónwijs meegezongen en er werd gedanst alsof het een lieve lust was, prachtig. Jammen op zondag in Harderwijk, een mooi initiatief. Alleen het geluidsniveau was vaak heftig, oordoppen meenemen dus!
Op St. Patrick's Day j.l. 17 maart speelde 'Hodgepodge' alweer voor de derde keer op rij in Irish Pub 'The Dubliner' te Enkhuizen. Altijd een gezellige tent, zo ook donderdagavond weer, volle bak, de stemming zat er goed in. We genoten van de gasten, en zij zo te merken ook van ons. Er werd aandachtig geluisterd, maar vaak ook meegezongen en gedanst. De wisselwerking tussen 'Hodgepodge' en de gasten pakte kennelijk goed uit, want naar mate de avond vorderde werd de sfeer enthousiaster. Maar hoe gezellig het ook was, na bijna vier uur spelen wilden we er toch een eind aan breien. Met het aloude 'Goodnight Irene' zette 'Hodgepodge' een punt achter haar muzikale bijdrage aan deze fantastische avond op St. Patrick's Day in Enkhuizen!
Zie in ons blogarchief o.a. ook de stukjes 'Hodgepodge' in Enkhuizen van 18 mei 2014 en Party at The Dubliner with 'Hodgepodge' van 15 maart 2015
De melodie van 'The Lord of the Dance', in 1967 geschreven door de Engelse dichter/songwriter Sydney Carter (1915-2004), is min of meer geënt op de aanstekelijke Amerikaanse Shaker-song 'Simple Gifts' van ouderling Joseph Brackett (1797-1882) die hij in 1848 schreef. Hoewel het een behoorlijk religieus getinte song is, moet in dit opzicht de inhoud van de tekst volgens Sydney Carter in de meest ruime zin worden geïnterpreteerd. Een min of meer op het evangelie van Jezus geënte songtekst als bijvoorbeeld: I danced in the morning when the world was young; I danced in the moon, and the stars, and the sun; I came down from Heaven and I danced on the Earth; At Bethlehem I had my birth, mocht wat hem betrof net zo goed worden geassocieerd met de dansende Hindoe-god Shiva. Zie het als een blijmoedige God die in de gedaante van een kosmische danser op aarde is neergedaald!
Ruim geïnterpreteerd is de song van Sydney Carter zeker. 'The Lord of the Dance' is sinds 1967 door menig dans- en muziekgezelschap ontelbare keren in vele toonaarden uitgevoerd. Eén van de bekendste uitvoeringen is van 'The Dubliners', maar mogelijk nog bekender is de bewerking van 'The Lord of the Dance' door de Amerikaans-Ierse danser Michael Ryan Flatley (Chicago, 1958), die in 1996 met zijn mooie dansshow 'Lord of the Dance' wereldberoemd geworden is!
Prachtig, maar natuurlijk heeft deze bijzonder mooie en aanstekelijke dansmelodie ook op haar repertoire staan. (Zie o.m. ons stukje 'bruisende expressiviteit' van 30 mei 2014.) Het één en ander met onderstaande tekst, en uiteraard in een uitvoering die primair op de muzikale uitvoering is toegespitst, waarbij we overigens wel het tempo proberen te evenaren:
'The Lord of the Dance'
I danced in the morning when the world was young
I danced in the moon, and the stars, and the sun
I came down from Heaven and I danced on the Earth
At Bethlehem I had my birth.
chorus: Dance, then, wherever you may be
I am the lord of the dance said he
And I lead you all wherever you may be
And I lead you all in the dance said he
I danced for the Pharoah and the pharisees
They wouldn't dance, they wouldn't follow me
I danced for the fishermen James and John
They came with me so the dance went on
chorus:
I danced on the Sabbath and I cured the lame
The holy people said it was a shame
They ripped me and they stripped me and they hung me high
Left me there on the cross to die
chorus:
I danced on a Friday when the world turned black
It's hard to dance with the devil on your back
They buried my body; they thought I was gone
But I am the dance, and the dance goes on
Het optreden van 'Hodgepodge' op j.l. zaterdagavond 16 januari in muziekpodium 'Estrado' in Harderwijk, was aan de reacties te merken een succes. En dat speelt altijd wel lekker wanneer we dat merken. Het besloten optreden voor naar schatting 100 feestgangers in de 'Blue Heavenzaal' was ter opluistering van een 50 jarig jubileumfeestje. We hebben in totaal vier blokjes van zeven nummers gespeeld, waarbij op vriendelijk verzoek de standaard bezetting van 'Hodgepodge' bij één blokje ad hoc werd aangevuld met gastmuzikant Hans Zeilstra, een enthousiaste feestganger met een accordeon. Beetje spannend natuurlijk als je niet op elkaar bent ingespeeld, maar dat verliep op een enkel uitglijertje na heel behoorlijk. Wat maakte het ook uit, het was feest en iedereen had zo te zien plezier. Trouwens aan Rob Sikkema, sinds kort de geluidsregelaar van 'Hodgepodge', hebben we ook veel speelplezier te danken. Het geeft een goed gevoel, dat de volumes zo nodig onder het spelen kunnen worden bijgesteld. De Irish ballads & pubsongs van 'Hodgepodge' werden in de pauzes veelal gecomplementeerd met blues en popmuziek uit de vorige eeuw. Het was al met al een mooi en gezellig muzikaal avondje in 'Estrado'.
Onlangs heeft 'Hodgepodge' in Lelystad tijdens de kerstviering van 'Vrouwen van Nu' zijn beste beentje voorgezet. Dat doen we sowieso altijd, maar gezien we deze keer ons reguliere repertoire hadden uitgebreid met een kerstrepertoire, moesten we gevoelsmatig extra ons best doen. Bovendien zaten er volgens de organisatie tijdens de kerstviering 110 'Vrouwen van Nu' voor onze neus. Afgaande op de doelstellingen van de dames, die in het kort neerkomen op ontplooiing van creativiteit en persoonlijke ontwikkeling, alsmede participatie in hedendaagse maatschappelijke ontwikkelingen, met hart voor de leefomgeving in de stad en op platteland, konden we bij dit nobele streven natuurlijk ook nog een behoorlijk kritisch gehoor verwachten.
Rond halfvijf melden we ons afgelopen woensdag 16/12/'15 op de Hanzeborg in Lelystad. Spullen uitladen en installeren maar weer, een tijdrovende klus die om de één of andere reden keer op keer onze volle aandacht vraagt. Uiteindelijk komen we er altijd wel uit, ook al zijn de meningen over het resultaat nogal eens verdeeld. Ger en Hans, die een paar dagen naar Dublin waren geweest, kwamen zo van het vliegveld respectievelijk net iets vóór en net iets ná de valreep binnen. Het zij zo, overmacht! Na opening van de voorzitter van 'Vrouwen van Nu' kon het feest beginnen. Zoals vaak, was met ons openingslied 'Sing Irishman Sing' de toon snel gezet. Tot aan de pauze rond halfnegen, hebben we aan het applaus te oordelen, met succes uitsluitend nummers uit ons reguliere repertoire gespeeld.
Na de pauze kwam het kerstrepertoire aan de orde, om te beginnen het prachtige 'Lord of the Dance'. Vervolgens bracht Ger vanachter de katheder een kerstverhaal van Godfried Bomans ten gehore, waarna we onze muzikale bijdrage aan de bijeenkomst weer vervolgden met ons kerstrepertoire. We sloten uiteindelijk af met de overbekende, maar immer prachtige meezinger 'Silent Night' (Franz Gruber, 1787-1863). Nadat we onze spullen weer hadden afgebroken en ingeladen, hebben we met een aantal mensen nog even gezellig aan de bar zitten napraten.
Het z.g. koffieconcert van 'Hodgepodge' stond in de agenda van de Catharinakapel gepland op 28 november 2015. Afgelopen zaterdagochtend was het dus zover. In een praktisch vol bezette kapel stegen tot eer en welbehagen van de heilige maagd Maria met het kindeke Jezus op haar schoot, en een devoot op ons neerkijkende heilige Catharina, rond halfelf de eerste tonen van Hodgepodge's openingslied 'Sing Irishman Sing' op, tegen de zo prachtig gebrandschilderde heiligen. Waarbij Catharina ter linker- en rechterzijde ook nog eens vereerd werd door resp. een jonge Veluwse vrouw in klederdracht en een maagdelijke kloosterzuster.
Het was weer lekker spelen in de Catharinakapel, versterking heb je daar door de goede ruimteakoestiek niet of nauwelijks nodig. Echter kwamen we er al terugluisterend achter, dat de akoestische kwaliteit deze keer in m.n. de lage frequenties in Hodgepodge's geluidsspectrum niet optimaal was. Overigens spelen lage tonen sowieso al snel een dominante rol, helemaal in de kleinere ruimten. In ieder geval iets om rekening mee te houden, als we weer eens een keer door de Catharinakapel worden uitgenodigd om te spelen. Mogelijk dat een kussen o.i.d. in de cajon enig soelaas kan bieden tegen de enthousiaste nagalmfactor van de Catharinakapel.
Goed, maar ondanks deze lichtelijke achteraf-dissonant, kijken we hoe dan ook weer terug op een leuke zaterdagochtend aan het Kloosterplein in Harderwijk. 'Hodgepodge' heeft weer volop genoten van de sfeer en de mensen. Koffieconcerten in de Catharinakapel, een mooi muzikaal initiatief!
We wisten eigenlijk geen van allen goed, wat we er ons j.l. zaterdagavond 10 oktober van moesten voorstellen. Een optreden voor een familiebijeenkomst van 14 personen in een zaaltje op Recreatiecentrum Van Harte in Echten. We waren dan ook benieuwd wat ons te wachten stond. Rond halfacht melden we ons in een zaaltje, nou ja zaaltje, het had meer weg van een iets uit de kluiten gewassen woonkamer waarbij de sfeer navenant was. De inrichting was enigszins bijzonder, over de lengterichting van de kamer stonden een aantal grote zware banken achter elkaar opgesteld, zoals bijvoorbeeld in een bus, waarop een deel van de familie do-re-mi zo te zien reeds zat te wachten op wat komen zou. Associaties met de binnenkomst van Sinterklaas drongen zich aan mij op, maar dit terzijde.
Na de kennismaking en de koffie moesten we ons uiteraard onder de goedkeurende blikken van de familie do-re-mi nog wel even installeren. Voorin de bus zal ik maar zeggen, hadden ze ons een riante plek toebedacht. Dat zouden we vaker moeten hebben voor een optreden. In de café's moeten we soms met een paar m2 al tevreden zijn. Maar goed, rond acht uur hadden we alles op een rijtje en zat de familie do-re-mi voor onze neus met spanning te wachten op de eerste tonen van ons repertoire.
We begonnen lekker rustig met 'Sing Irishman Sing', wat doorgaans ons openingsnummer is. Vrijwel direct daarop liet de familie ons enthousiast weten wat ze er van vonden, we voldeden helemaal aan hun verwachtingspatroon. Zo'n spontane reactie was natuurlijk koren op ons molentje, we groeiden als kool zal ik maar zeggen. Hun enthousiasme stuwden onze muzikale prestaties gevoelsmatig naar ongekende hoogten. Er werd gedanst en er werd meegezongen, mooi die wisselwerking! We zouden een uurtje spelen, het werden er ruim twee, en we hadden wat de familie do-re-mi betrof nog langer door mogen gaan. Prachtig, wat een sfeer!
Onderweg naar huis waren we het er al napratend met elkaar over eens, dat we zelden hebben opgetreden voor zo'n enthousiast publiek. Het was maar een klein gezelschap, maar wel select. De familie do-re-mi heeft het gepresteerd om te doen laten spelen alsof we er het eeuwige leven mee moesten verdienen!
