Hodgepodge, muziek op de Hylperhaven

Afgelopen voorjaar hebben we op de terugtocht van een optreden in Oudeschild (zie ons stukje Back in 'The Company' van 3 mei j.l.) een pitstop gemaakt in Hindeloopen. Min of meer in overleg met havenmeester Onno Hoekstra is toen het plan ontstaan, om een keer met onze band op de haven te komen spelen. Woensdag j.l. was het zover, na de 'Zeeraaf' en de 'Kind of Magic' in de Hylperhaven te hebben afgemeerd, konden we onze instrumenten uitpakken en de zaak gaan opbouwen en inregelen. Rond halfacht 's avonds klonken vanaf de Havenkade vóór de Hylper Marktplaats vervolgens de eerste tonen van 'Hodgepodge' over de nog gezellig drukke haven, met het ons zo bekende openingsnummer 'Sing Irishman Sing'.

Het is overigens in en rond de oude gemeentehaven, ofwel de Hylperhaven in Hindeloopen, meestal een gezellige boel. De haven ligt min of meer ingesloten door historische panden en grenst niet te min direct aan het IJsselmeer. De haven stamt al uit 1430 en schijnt qua vorm en grootte nog authentiek te zijn. In de Gouden Eeuw werd de haven gebruikt door de Kofschepen. Kleine schepen die de langere Fluitschepen, welke voor anker lagen in de baai tussen Workum en Hindeloopen bevoorraden ofwel losten. Er werd in die tijd bijvoorbeeld veel handel gedreven in hout met Scandinavie en bont en graan met de Oostzeelanden.

Hanzestad Hindeloopen, is reeds in 1225 tot stad verheven en maakte vanaf 1368 deel uit van het Hanzeverbond. De Hindelooper schippers maakten al sinds de 12e eeuw zeereizen naar de Noordzee- en Oostzeekusten. Met een beetje fantasie zou je kunnen zeggen dat de de huidige mondialisering en globalisering destijds in Hindeloopen is geworteld. Aan de andere kant is het aannemelijk dat het naar buiten gerichte leven van de Hindeloopers er debet aan was, dat ze weinig contact hadden met het nabije achterland. Dat schijnt mede ook de oorzaak te zijn dat de Hindelooper taal een bizarre mengeling is van Fries, Engels, Deens en Noors. De zeevaarthandel bracht de Hindeloopers destijds veel welvaart. Het hoogtepunt van de welvaart lag in de 17e en 18e eeuw. Hindeloopers kochten in Amsterdam destijds veel kostbare stoffen en voorwerpen die door de Verenigde Oost-Indische Compagnie werden aangevoerd. Hierdoor ontwikkelde Hindeloopen haar eigen typische klederdracht en weelderige interieurstijl.

Maar rond 1760 ging het om één of andere reden met de kleine wereldhaven bergafwaarts, waardoor de Hindelooper haven vervolgens een vissershaven werd, welke in 1785 werd voorzien van een visafslag en een schutsluis. De visafslag is inmiddels een Leugenbank geworden waar de Hindeloopers elkaar dagelijks vinden, en de vissersboten hebben plaatsgemaakt voor zeil- en motorjachten. Vanuit de Leugenbank achter het oude Sluishuis, heb je nog altijd mooi zicht op de Hylperhaven en het IJsselmeer. Maar het pittoreske Hindeloopen heeft natuurlijk meer dan alleen de Hylperhaven, daar kom je tijdens een wandeling door het stadje wel achter. De talloze karakteristieke pandjes vertellen nog de rust en welvaart van weleer. Een wandeling door Hindeloopen is puur genieten!

Maar aan een wandeling zijn we afgelopen woensdagavond niet toegekomen. We hebben heerlijk in het zonnetje gespeeld op de Havenkade. En dat was voor 'Hodgepodge' mede door het enthousiaste publiek een groot genot tot ver na zonsondergang. Hindeloopen, we komen graag nog eens terug om te spelen!

'Hodgepodge' on holiday

'Hodgepodge' is even een week of wat met zomerreces. Nou niet denken, afgaande op bovenstaande fotocollage, dat we er in onze vrije tijd een slemppartij van gaan maken, geenszins. Alhoewel, dat moet een ieder eigenlijk ook maar voor zich zelf uitmaken. Het toeval is echter, dat we net voor de vakantie een aantal nieuwe songs aan ons repertoire hebben toegevoegd. Eén daarvan is 'I'm a man you don't meet every day', een bekend Iers/Schots drinklied!

Aanvankelijk was het echter een traditionele Ierse ballad, die in de vorige eeuw z'n oorsprong vond in de streek rond Kildare. De ingekorte versie gaat over een vermogend grootgrond bezitter die een pub binnenkomt en kennelijk de dag van z'n leven heeft, wat hij niet onder stoelen of banken steekt! Stel je voor, je zit rustig met een paar maten in de kroeg te drinken en genoeglijk te ouwehoeren over dit en dat, komt er een flapdrol binnen die gelijk op z'n loftrompet begint te tetteren. 'Ik ben een man die je niet elke dag ontmoet' Je zou toch stante pede opstappen! Maar Jock Stewart weet hoe hij mensen moet inpakken. Hij kan immers alles, is slim, gemakkelijk, vrij en overal geweest, heeft veel grond en mannen die hij kan commanderen. En o ja, ook nog iets vreemds met een hond en een geweer. Onduidelijk is of hij die hond nou geschoten heeft, of dat hij die hond juist heeft leren schieten. Dat laatste zou denk ik in een circus al een curiositeit zijn. Royaal is 't ie ook, hij nodigt iedereen uit om met hem het glas te heffen, maakt niet uit met wat, hij betaald! Alles bij elkaar een mallotige songtekst, maar desalniettemin erg populair in Ierland en Schotland.

Want op de één of andere manier is de song met name in het Schotse Aberdeenshire een populair drinklied geworden. Hoe kan dat? En waarom juist daar? Ja wij, en zovele andere bands hebben het toch ook in het repertoire, dus waarom zou je je dat dan moeten afvragen. Niks moet natuurlijk, het is gewoon leuk, bovendien is dat appels met peren vergelijken. Er zijn om te beginnen van oudsher sterke taalkundige en culturele banden tussen Ierland en Schotland. De overeenkomst van de Keltische elementen in beide culturen wordt tot op de dag van heden onderzocht in Ierse en Schotse studies. Met name worden de literaire verschillen bestudeerd en geanalyseerd tussen klassieke Ierse schrijvers en dichters als bijvoorbeeld Joyce, Beckett en Yeats en hun Schotse evenknie zoals bijvoorbeeld Burns, Scott, Stevenson en MacDiarmid. En uiteraard maakt ook de hedendaagse literatuur onderdeel uit van de zoektocht naar de Keltische elementen in beide culturen. Een waardevolle studie als we bedenken dat de verwantschap reeds vele eeuwen bestaat. Al rond de vijfde eeuw verhuisden z.g. Scoten, een Keltisch volk, vanuit Ierland, dat destijds Scotia werd genoemd, naar het huidige Schotland.

Bij nader inzien vind ik het eigenlijk redelijk omslachtig, om middels een stukje culturele en geografische geschiedenis te trachten het ontstaan van een mal, simpel maar populair drinkliedje te duiden. Er valt bovendien nog wel het één en ander aan toe te voegen ook. Maar ik vind het wel goed zo en hou er mooi mee op, eerst even op vakantie!

'Hodgepodge' op FdlM

Afgelopen zaterdag was het de langste dag van het jaar. Maar niet alleen dat, het was ook de dag van de muziek in Ermelo. Op straten en pleinen, in kerken en winkels, overal klonk muziek. 'Fête de la Musique' noemen ze dat daar! Maar 'Fête de la Musique' komt op meer plaatsen voor. Het is een populair muziekfestival dat uit Frankrijk is komen overwaaien. Daar staat het hele land sinds 1982 op 21 juni in het teken van muziek, en worden er overal dóór en vóór jong en oud muziekactiviteiten georganiseerd op zowel binnen- als buiten locaties. Voor Ermelo was het zaterdag de zevende keer dat 'Fête de la Musique' werd georganiseerd. Samen met ruim tachtig andere deelnemers deed 'Hodgepodge' dit jaar voor de tweede maal mee. (Zie ook Hodgepodge sur Fête de la Musique à Ermelo, 22 juni 2013.)



In tegenstelling tot vorig jaar, toen onze deelname aan het muziekfestival om allerlei reden een twijfelachtige genoegen was, liep het zaterdag allemaal van een leien dakje. Het kon ook haast niet anders, goeie sfeer, prima locaties en prachtig weer. We begonnen 's morgens rond elf uur met onze eerste speelsessie in de Stationsstraat bij cafetaria 'Pinokkio' voor de deur. Rond twee uur 's middags speelden we voor de deur bij 'Veluwe Vis' een eindje verderop in de straat de tweede sessie, uiteraard nadat we daar wel eerst even een lekkerbekje of een ander dood visje hadden verorberd. Onze derde en laatste sessie speelden we rond vier uur weer een eindje verderop in de straat voor de deur van de 'Expert'. Zoals gezegd, het liep gesmeerd, de enige dissonant was een beetje de kwaliteit van onze versterking, daarover waren de meningen enigszins verdeeld. Het zij zo, we hebben onze stemming er in ieder geval niet door laten bederven. Volgende keer beter!



Onder het genot van een alcoholische versnapering hebben we op het bomvolle Pauwenplein vervolgens nog een tijdje zitten genieten van de muziek van shantykoor 'De Boekaniers' uit Harderwijk en van de doorleefde rock en blues van de band 'Five Point Six'. Met een gezellige maar wel enigszins vette hap bij cafetaria 'Pinokkio', hebben we aan het begin van de avond achter al het moois van het Ermelose muziekfestijn een punt gezet!

bruisende expressiviteit

Vrijdag 30 mei 2014: In 'Scottish Sail', één van de vorige stukjes in blogspot, had 'Hodgepodge' het even over het samenspel met dansers en pipers tijdens een uitvoering van 'The Lord of the Dance'. Twee dansers en twee pipers op een botter, en 'Hodgepodge' inclusief snaredrummer op de wal. Terwijl de dansers dansten, wat choreografisch gezien te wensen over liet, speelden de pipers met snaredrummer en Hodgepodge beurtelings het couplet en het refrein. Muzikaal gezien was het ondanks de grote verschillen in toonsoort tussen pipers en 'Hodgepodge' nog een redelijk geslaagde poging, om de bruisende expressiviteit die 'The Lord of the Dance' in zich heeft, geen geweld aan te doen. De karikaturale choreografische uiting van de dansers deed dat echter wel. Een spetterende show die de Amerikaanse danser Michael Flatleys (1958) in 1996 gaf met dit nummer, hadden we natuurlijk niet verwacht. Ook niet kunnen verwachten, al helemaal niet op die vierkante meter die ze op de botter ter beschikking hadden. Maar wat meer expressiviteit in de slaapverwekkende danspasjes, had het plezier dat in tekst en choreografie van 'The Lord of the Dance' verweven zit echter wel beter tot uiting gebracht!

1e couplet:
I danced in the morning when the world was young
I danced in the moon and the stars and the sun.
I came down from heaven and I danced on the earth
At Bethlehem I had my birth

refrein:
Dance, dance, wherever you may be
I am the lord of the dance, said he!
And I lead you all, wherever you may be
And I lead you all in the dance, said he.

De Engelse dichter, songwriter en folk muzikant Sydney Carter (1915 – 2004) schreef de vijf wereldberoemde coupletten van 'Lord of the dance' in 1963. De melodie nam hij over van 'Simple Gifts' een lied uit 1848 van de Amerikaanse songwriter Joseph Brackett (1797 - 1882). Het was min of meer een soort lijflied destijds van de Amerikaanse Shakers, een religieuze sekte die vooral bekend was om haar culturele activiteiten en de gelijkheid tussen de seksen. De titel 'Lord of the Dance' kwam overigens toe aan Shiva, de Hindoe godheid als dansende Nataraja. 'The Lord of the dance' werd bekender dan Sydney Carter had verwacht. Hij had zeker niet verwacht dat de kerk het zelfs leuk zou vinden. Meer dat veel gelovigen de tekst te ver zouden vinden gaan, een beetje ketters en twijfelachtig religieus. Maar het tegendeel was waar, het raakte kennelijk een snaar, Carter's dansende Schepper of Nataraja, hoe je hem of haar ook noemen wil, werd ook door westerse religies zeer geapprecieerd.

Hoe dan ook, religieus of seculier, het maakt niet uit, 'The Lord of the Dance' is en blijft een mooi muziekdocument!

Hodgepodge in Enkhuizen

Zondag 18 mei 2014 hebben we opgetreden in Irish Pub 'The Dubliner' in Enkhuizen. Dat dit niet vermeld stond in de Enkhuizer Almanak 2014 moet haast wel een redactionele miskleun zijn. Alhoewel 'Hodgepodge' moet zich natuurlijk ook weer niet van alles gaan inbeelden. Waar staan we eigenlijk? Een zekere mate van bescheidenheid past ons ook goed, al zijn de meningen hierover af en toe enigszins verdeeld. Hoe dan ook, het is niet anders!

Inregelen van de geluidsinstallatie kost altijd weer veel tijd.

Maar goed, nou even serieus, we hebben zondagavond door het enthousiasme van alle gasten erg genoten van ons optreden in Irish Pub 'The Dubliner'. Een prachtig café, een betere ambiance voor onze muziek kan ik me nauwelijks voorstellen. We begonnen in een nog praktisch leeg café rond negen uur 's avonds met de song 'The rising of the moon'. (Meestal is ons openingsnummer 'Sing Irishman Sing' maar dat hadden we daarvoor met het inregelen van de geluidsinstallatie al een paar keer gezongen, dat wilden we de enkele luisteraar die er nog zat niet nog eens laten beleven, er zijn grenzen!).

Na zo'n tien minuten spelen begon de zaak langzaam maar zeker vol te lopen. Heerlijk zo'n volle bak, je gaat er beter en enthousiaster door spelen, alles liep voor ons gevoel als een trein. Tot onze verrassing zagen we tussen de café bezoekers ineens ook nog een paar trouwe fans zitten, de sfeer kon niet meer stuk. Zo rond een uur of halféén begon de zaak een beetje leeg te lopen, maar dat had volgens de bar alles met zondagavond te maken. Mogelijk dat we dan ook beter iets eerder hadden kunnen stoppen met de muziek, maar dat is achteraf gepraat. Met een goed gevoel over de geslaagde avond reden we 's nachts over de Houtribdijk via Lelystad terug naar Harderwijk. Einde voor 'Hodgepodge' van een mooi muzikaal weekend, maar met twee optredens ook wel behoorlijk druk weekend!

Scottish Sail and -music

Zaterdag 17 mei 2014, even als vorig jaar was 'Hodgepodge' ook nu weer uitgenodigd voor de muzikale opluistering van Scottish Sail. Een uniek evenement dat begint met een spannende zeilrace op het Wolderwijd met traditionele vissersschepen, en uiteindelijk zijn climax vind in een exclusieve Schotse whiskey proeverij op eiland 'De Zegge'. De Schotse sfeer op het eiland werd zaterdagmiddag middels de medewerking van 'Hodgepodge', gecompleteerd met een aantal gevoelige ballads uit whiskeyland, af en toe afgewisseld of gecombineerd met enkele stevige folk nummers van en met een piper formatie van de 'Seaforth Highlanders' uit Voorthuizen.

Vooraf waren we vanuit Harderwijk die middag met z'n zessen in de 'Alibaba', het kits getuigde zeiljacht van onze banjospeler, al motorrend naar 'De Zegge' gevaren. Een gezellig tochtje over het Wolderwijd, onder een hemelsblauw zwerk waar geen wolkje aan te bekennen viel, van amper drie kwartier. Vanwege de diepgang hadden we de 'Alibaba' afgemeerd aan het smalle en tamelijk gammele houten steigertje aan de noord-oost kant van 'De Zegge'. Desalniettemin hadden we met enig gestuntel met al onze muziekinstrumenten over dit steigertje de vaste wal bereikt, en waren we via een smal paadje door het dichte struikgewas uiteindelijk op de bühne uitgekomen!

Daar werden we min of meer opgewacht door de connaisseur, die zich daar reeds achter een rij exclusieve Schotse whiskey's had geïnstalleerd. Wat ons betrof kon het feest beginnen, het wachten was alleen nog op de deelnemers van de zeilrace. Maar dat was maar even, eenmaal plaats genomen ging het van een leien dakje. Nadat iedereen door de organisator was geïntroduceerd kon de proeverij beginnen, en beet de connaisseur de spits af middels tekst en uitleg van zijn whiskey's. Toen vervolgens de geur- en smaakpapillen van alle deelnemers werden verwend, zorgde 'Hodgepodge' als het ware voor het toetje middels sfeervolle Schotse ballads. Een mens heeft per slot van rekening meer zintuigen dan geur en smaak alleen!

Enkele korte intermezzo's in het proeffestijn werden verzorgd door eerder genoemde piper formatie, al of niet in samenwerking met 'Hodgepodge' en/of Celtic dance. Bijvoorbeeld bij het nummer 'The lord of the dance' werden de dansers afwisselend begeleid door 'Hodgepodge' en de piper formatie. Op een ander moment liepen we tijdens een intermezzo Marja de Boer tegen het lijf, de troubadour die we als 'Hodgepodge' vaker tegen komen bij evenementen. Rond zeven uur 's avonds zat de whiskey proeverij erop en konden we inpakken, einde van een bijzonder evenement. Maar voor we thuis waren hebben we op de 'Alibaba' niet alleen genoten van de terugtocht, maar uiteraard ook van de spiritualiën die ons als bewijs van goed gedrag ten deel waren gesteld.

Scottish Sail 17 mei 2014

www.facebook.com/scottishsailNext Scottish Sail 21 & 22 May 2016. Boarding Zeewolde. www.taup.nl

Geplaatst door Bram Boot op maandag 4 januari 2016

Back in 'The Company'

Onlangs waren we voor een optreden terug in 'De Compagnie' in de jachthaven van Oudeschild. Even als de vorige keer (zie Hodgepodge naar 'De Compagnie' in Oudeschild, 16 t/m 20 september 2013.) zijn we met twee jachten naar Texel gezeild. Echter ter furore van een paar lieve fan's aan boord, of groupies zo je wilt, kozen Jan Willem en Nico deze keer maar voor de auto. Enfin, hoe dan ook troffen we elkaar op zaterdagmiddag in opperbeste stemming in Oudeschild. Hoewel opperbeste stemming? Even wrikte er iets, opzoek naar ons hadden beide car guys met toenemend ongenoegen een tijdje door de jachthaven lopen banjeren. En dat terwijl wij in Den Burg lekker op een terrasje zaten te pimpelen. Ze hadden nog gebeld, maar er werd niet opgenomen! Ach ja, je kan ook niet altijd alles hebben. Los daarvan, hun humeur ging crescendo de positieve kant op toen ze ons eenmaal in de smiezen hadden!

's Avonds in 'De Compagnie' eerst voortreffelijk gegeten. Rond negen uur waren we daarmee klaar en konden we ons gaan installeren. Dat ging echter niet al te vlot doordat de geluidsinstallatie van 'De Compagnie' het enigszins liet afweten. Maar na een tijd rommelen aan de knoppen kwam er toch leven uit de installatie, al was het verre van ideaal. De muziek ging desalniettemin goed naar ons gevoel, de vrolijke stemming in de zaak was daar vrijwel zeker ook debet aan. Twee uur lang speelden we, zo te merken tot plezier van de aanwezigen, de sterren van de hemel. Er werd gedanst, gedronken en meegezongen, heel plezierig allemaal! Evengoed trokken we achteraf de conclusie, dat als we weer eens in een situatie terecht komen dat de geluidsinstallatie het laat afweten, we beter zonder versterking kunnen gaan spelen.

Na het ontbijt zondagmorgen stapten Jan Willem en Nico weer in de auto, en werden op de 'Zeeraaf' en de 'Kind of Magic' de zeilen gehesen voor de tocht naar Hindeloopen. Een mooi rustig tochtje, onderweg havenmeester Onno Hoekstra gebeld of er plaats was voor twee jachten in de Hylper Haven. Geen probleem, zowel de 'Kind of Magic' als de 'Zeeraaf' kregen een aardig plekje toegewezen aan de langs-steiger. Met z'n allen waren we het er over eens dat de vijf inmiddels in het uur zat, derhalve samen met onze gastheer tijd voor een gezellig pikketanisje aan boord. In restaurant 'De Drie Harinkjes' hebben we vervolgens de inwendige mens verder opgekrikt. Prima keuken en prachtig uitzicht over het IJsselmeer, een mooier plekje om te eten heb ik in Hindeloopen nog niet ontdekt. Aan boord van de 'Kind of Magic' hebben we met z'n allen nog een afzakkertje genomen en toen was het voor vandaag wel weer mooi geweest!

's Morgens, even voor we wilden vertrekken, werden we tot onze verrassing door Onno Hoekstra op de koffie genodigd in zijn eeuwenoude sluishuis. Konden we en passant zijn intrigerende plannen voor de z.g. 'Hexagon' module eens nader bekijken. En niet te vergeten de fraai geschilderde beelden en havengezichten van zijn lieve vrouw Nancy. Het was zo maar ineens een heel genoeglijk uurtje daar in dat sluishuisje, met bijzondere mensen, koffie, gebak en leuke dingen. Een feestje eigenlijk, maar dat was het sowieso al een beetje omdat het 5 mei was. Terug aan boord gingen de trossen los, evengoed tijd om naar huis te gaan!