The Hills of Connemara.

Als 'Hodgepodge' the 'Hills of Connemara' speelt, een traditionele Ierse lyric, geschreven door Sean McCarthy (1923-1990), zie ik het lege verstilde landschap van Connemara weer voor me met in de verte, in een blauwe waas de hogere heuvels. Dan hoor ik op de scheidslijn van land en water het gekrijs van de meeuwen boven het gebulder van de golven uit, en ruik ik de zilte geur van de oceaan. Uren kan ik er van genieten, als je al niet lyrisch bent dan wordt je het hier wel. De streek gaat in je lijf zitten, de rust die er vanuit gaat is haast ongekend. Ik kan het alleen vergelijken met de rust die ik vaak in m'n zeilbootje op zee ervoer. Weg van de dagelijkse sores, er ontstaat ruimte in het hoofd! Maar toch, als je goed naar de songtekst van 'Hills of Connemara' luistert, was er in vroegere dagen ook wel eens een zekere mate van spanning merkbaar onder de overwegend arme bewoners van Connemara. Een spanning die je hier in eerste instantie niet zou verwachten. Of toch juist wel? Gebeurden er in deze afgelegen contreien mogelijk ook wel eens zaken die het daglicht moeilijk konden verdragen? Ja dus, dat blijkt min of meer wel uit de clou van het refrein dat we na elk couplet allemaal luidkeels meezingen: Gather up the pots and the old tin cans The mash, the corn, the barley and the bran. Run like the devil from the excise man Keep the smoke from rising, Barney. Waren ze net lekker een potje clandistiene whiskey of een heerlijke poitin aan het brouwen, kregen ze te horen dat de accijnzen man in aantocht was, de fiscale recherche zal ik maar zeggen. Die gasten kwamen altijd op de rook af van de turfvuurtjes onder de distilleerketels. Alles werd dan als de bliksem uitgemaakt, de puree van gemoute gerst, maïs en zemelen werd in potten en pannen verzameld en weg waren ze! Trouwens of ze nou altijd zo bang waren of moesten zijn voor 'de accijnzen man' denk ik eerlijk gezegd niet. Want er waren er bij die corrupt waren, en graag een pikketanisje mee pikten. The 'Hills of Connemara', a beautiful song that 'Hodgepodge' with great fun and fervor able to bring!

Oefening baart kunst!

Maandagavond is onze vaste oefenavond, we oefenen van 8 tot 11 uur. Behalve dat repetitie uiteraard een noodzakelijke exercitie is, is het doorgaans ook een gezellige avond. We beginnen de avond met z'n allen rond kwart voor acht met een bak koffie aan de stamtafel, en de laatste diehards zetten er met een biertje of anderszins aan de zelfde stamtafel als regel na middernacht een punt achter. Alle actuele problemen, op zowel muzikaal als politiek gebied, hebben we dan wel zo'n beetje opgelost. Zo zie je maar, met een vrolijk en creatief stel kan je wonderen verrichten! Maar als gezegd, tussen 8 en 11 wordt er hard gewerkt aan zowel bestaand als nieuw repertoire. Ons bestaand repertoire moeten we uiteraard niet verwaarlozen, en bovendien is er altijd wel wat voor verbetering vatbaar. Als we in de loop van de avond lekker ingespeeld zijn, en het gevoel hebben dat het min of meer wel goed zit (ondanks het haast wekelijks terugkerend gemekker van die of gene over toonsoort, tempo, dynamiek of de juiste instrumentkeuze bij bepaalde nummers) komt het nieuwe repertoire aan de orde. En dat is altijd weer andere koek! Sommige nieuwe nummers gaan tot onze verbazing gelijk redelijk, en dat is mooi. Maar met de meeste nieuwe nummers hebben we vanzelfsprekend meer moeite, ondanks ons onvermoeibare optimisme. 'Nog een paar keer jongens, en dan heb ik hem in de knip zitten' is haast een standaard opmerking van één van de jongens. Wat hij met een 'paar keer' bedoeld weet ik niet, maar dat doet er ook niet toe. Soms heeft hij bijna gelijk, maar dan hebben we wel allemaal ons huiswerk goed gedaan. Oefening baart kunst! Dan zit zo'n nummer er op een gegeven moment vrij snel in. Altijd een vrolijk stemmend moment, even tijd voor een break, temeer door de inmiddels erg droge mond van het zingen! De maandagavonden, ik verheug me er altijd weer op!

'Hodgepodge' in concert

Zaterdag 11 januari j.l. was 'Hodgepodge' voor de tweede maal in concert in de prachtige Catharinakapel aan het Kloosterplein in Harderwijk. Aan de reacties van het publiek te horen was het een geslaagd concert. Altijd lekker als we dat tijdens het optreden al merken, je gaat er gewoon beter van spelen. Want hoe vaak we ook optreden, altijd weer is er toch een zekere spanning vooraf. Gaat het allemaal lukken zoals we het in ons hoofd hebben en hoe komen we dan over, van dat soort vraagjes. Daar kwam deze keer nog bij, dat ik een optreden in een gezellige roezemoezerige kroeg gevoelsmatig van een andere orde vindt, dan een concert geven in de Catharinakapel, waar de mensen toch meer komen om echt te luisteren. Goed, het liep dus allemaal redelijk gesmeerd. Even was er nog discussie over met of zonder versterking spelen, maar na een paar proefnummers vooraf waren we daar snel uit. De ruimteakoestiek van de Catharinakapel is haast perfect voor een on-versterkt optreden. De nagalmtijd is weliswaar iets aan de lange kant, maar dat is peanuts, dat mag nauwelijks naam hebben. Echter toen we tijdens ons empirisch onderzoekje vooraf, de decibellen middels onze versterker kunstmatig wat opvoerden, namen de geluidsreflecties uiteraard ook toe, waardoor de iets te lange nagalmtijd wel een probleem werd. Hoe dan ook, we hebben lekker gespeeld zonder versterking! Eerlijkheidshalve moet ik wel zeggen, dat ik tijdens de pauze en achteraf ook van sommige mensen te horen heb gekregen dat het allemaal mooi was wat we deden, maar dat we evengoed achter in de zaal soms moeilijk te verstaan waren. Misschien moeten we ons hier bij een eventueel volgend on-versterkt optreden meer tussen het publiek opstellen.



We hadden een aardig repertoire opgesteld voor deze ochtend, van fraaie Ierse ballads tot meeslepende temponummers. De tijd vloog echter zo snel voorbij dat we niet aan alles zijn toegekomen. Vanaf halfelf tot twaalf uur is natuurlijk ook maar even, en dan ging er ook nog ruim een kwartier pauze vanaf. Jammer, al hadden we bij wijze van spreken van alle nummers temponummers gemaakt, dan nog waren we tijd tekort gekomen. Mogelijk zijn we met ons repertoire van ongeveer 33 uitgezochte songs iets te enthousiast geweest. Het voordeel is natuurlijk wel, dat we nu de niet gespeelde nummers nog te goed hebben. Want we komen uiteraard met heel veel plezier nog eens terug in die prachtige Catharinakapel!

Muziek in Lelystad, 20 december 2013.

Gisteravond stond Yachtclub Lelystad Haven in het teken van Ierland. Er werd o.m. Stew gegeten en Guinness bier gedronken en uiteraard waren wij uitgenodigd voor Ierse live muziek. We werden op de agenda van Yachtclub Lelystad Haven als volgt aangekondigd: Op 20 december 2013 zal 'Hodgepodge' vanaf 21:00 uur zorgen voor Ierse ballads. 'Hodgepodge' is een enthousiaste groep muzikanten, ontstaan uit een stel vrienden die elkaar kennen van het zeezeilen. Vanuit deze passie en hun gemeenschappelijke passie voor Ierland, brengen ze met groot enthousiasme meeslepende Ierse temponummers en fraaie Ierse ballads en seasongs ten gehore. Waarbij moet worden gezegd, dat Hodgepodge ook zo af en toe wel een meer Brits of Schots getinte ballad of seasong ten gehore brengt. Zo behoort bijvoorbeeld het Brits getinte The leaving of Liverpool evengoed tot ons repertoire, als het puur Ierse The fields of Athenry. Helemaal mee eens natuurlijk, temeer we dit stukje proza zelf hebben aangedragen. Rond 16.00 uur waren we al met onze spullen aanwezig in de Yachtclub om het één en ander op te bouwen. Daar gaat altijd weer meer tijd in zitten dan we willen. Opbouwen van de installatie, maar vooral het afstemmen van de microfoons e.d. vreet tijd. Altijd weer zit er wel ergens een brom of piep in de installatie, die dan moet worden gevonden en moet worden geëlimineerd. Zo ook hier weer, volgens de eigenaar kwam dat omdat we in het water lagen en zodoende geen goeie aarding hadden. Zou zo maar kunnen, maar op een gegeven moment was het euvel echter toch min of meer opgelost, en konden we op ons gemak gaan eten en relax naar negen uur toeleven.

Dansschool Janny Kriekaart Putten.

Zo rond negen uur namen we onze plaatsen op de bühne in, het feest ging beginnen. Voor een zo goed als volle Yachtclub beten we de spits af met rustige nummers als o.a. Flower of Scotland. Maar na zo'n kleine drie kwartier, net even voor onze eerste break, werd het tijd voor ons eerste temponummer. De meeste mensen waren nu ook wel uitgegeten, dus iets meer vaart kon nu wel. De reacties van het luisterend publiek waren navenant, bijna iedereen begon enthousiast mee te deinen en te klappen. Zelfs een hier en daar ietwat ingedommelde gast kwam zowaar weer tot leven! Tijdens onze eerste break was er tijd voor Riverdance. Riverdance, (een traditionele Ierse stepdance, gekenmerkt door snelle bewegingen van de benen waarbij lijf en armen onbeweeglijk blijven) naar mijn gevoel een vorm van line dance, niet echt mijn ding, maar zeker passend in de context van de avond. Dansschool Janny Kriekaart uit Putten bracht ter plekke de ins en outs van de Riverdance met verve. En met een zeker ritmisch gestamp werd die avond ons vervolg optreden op de bühne min of meer ingeluid. Naar mate de avond vorderde werd iedereen vrijer. Zo gaat het uiteraard meestal weet ik uit ervaring, maar als je daar middels 'Hodgepodge' debet aan bent, geeft dat wel een kick. Het zinderde, en voor we er erg in hadden was het een uur of halftwee. We sloten af met good old 'Good night Irene', maar we kwamen niet onder een toegift uit, dus hebben we er ook nog maar 'Jack O 'Donohue' en 'When The Boys Come Rolling Home' tegen aan gegooid. Onder bis, bis geroep namen we uiteindelijk al handen schuddend afscheid van elkaar. Leuke avond gehad, en we mogen nog weer eens terugkomen ook!

Muziek in Hindeloopen, 13 december 2013.

Eetcafé 'De Brabander' in Hindeloopen is een nautisch ingericht café. Veel foto's van skutsjes aan de wand, echtpaar Cees en Jackie R, de huidige eigenaars van 'De Brabander' zijn kennelijk fervente skutsjes zeilers. Ze hebben drie skutsjes t.w. de 19,33 meter lange 'Nooit Volmaakt' en de 14,75 meter lange 'Jonge Jacob' en verder nog de 15,05 meter lange 'Vrouwe Jelly'. De eerste twee zijn wedstrijdskutsjes, de laatste is een toerskutsje. Ooit, ik geloof in 1977 schijnt een Brabantse baggeraar het café te zijn begonnen, vandaar de naam. Het is een gezellig café, waar we nog wel eens kwamen voor een drankje en een hapje of af en toe een partijtje biljarten, toen we nog vrij regelmatig met onze zeilboot in de 'Hylper Haven' lagen.

Gisteren waren we daar uitgenodigd voor een optreden met onze band 'Hodgepodge'. Want het zou vanwege de kerstmarkt, een eindje verderop in de straat, na afloop wel eens druk kunnen worden in het eetcafé. Met twee auto's vol instrumenten, versterkers en snoeren kwamen we rond kwart voor vier bij 'De Brabander' aan. Ons plekje was al ingeruimd, we konden gelijk beginnen met installeren. Dat is vanwege de vaak krappe plek die we doorgaans in een kroeg krijgen toegemeten gemakkelijker gezegd dan gedaan. Maar het lukt uiteindelijk altijd, rond zes uur was de installatie ingeregeld en stond alles op z'n plek. Ze hadden inmiddels onze tafel gedekt, we konden zo aanschuiven voor een hapje. Nou ja hapje, een hele hap was het! Heerlijke erwtensoep en diverse stamppotten met worst en spek, we konden er tegen! Maar eerst nog wel even een koud wandelingetje over de kerstmarkt en door Hindeloopen om de boel een beetje te laten zakken. Rond halfnegen was het dan zover en zetten we in met ons openingslied 'Sing Irishman Sing' gevolgd door meer bekende Irish ballads uit ons repertoire. De reacties van de mensen aan de bar die dicht bij ons zaten waren erg positief. Maar verder op in het café was het een geroezemoes van jewelste. Op een gegeven ogenblik ging dat zo hard, dat we onszelf ondanks onze versterking nog maar moeilijk konden horen spelen. Behalve dat dat lastig is, bekruipt je dan zo af en toe het idee, dat je daar een beetje voor de kat z'n kont staat te spelen. Inmiddels weet ik beter, zo gaat het bijna altijd in de kroeg. Als de mensen echt naar muziek willen luisteren gaan ze wel naar een concertgebouw. Evengoed vond ik het wel zo plezierig, dat op een bepaald moment de beentjes op onze muziek van de vloer gingen, en er verzoeknummers gevraagd werden die we eerder op de avond reeds hadden gespeeld. Er werd dus wel degelijk geluisterd! En zo was het toch een leuk en gezellig avondje daar in Hindeloopen. Moe maar voldaan kwam ik daarom ondanks vervelende pijnprikkels in rug en benen rond twee uur thuis.

Hodgepodge naar 'De Compagnie' in Oudeschild, 16 t/m 20 september 2013.

Ze voorspelden een herfstig weekje met regen en veel wind. Wat doen we jongens, gaan we zeilen of niet? Maar voordat iemand de zin af kon maken of we soms van suiker waren, was de knoop al doorgehakt. We gingen, bovendien wisten we allemaal uit ervaring wel, dat als je eenmaal op het water zit het uiteindelijk vaak meevalt. Aldus geschiedde, Henk, Ger, Nico en Jan Willem vertrokken j.l. maandag 16 september met de 'Kind of Magic' (Koopmans one off 40') vanuit Lelystad richting Stavoren, en wij t.w. Hans en ondergetekende met de 'Zeeraaf' (v.d. Stadt 33') vanuit Warns. Rond een uur of drie in de middag lagen we beiden afgemeerd in een praktisch uitgestorven Oude Haven van Stavoren, en zaten we met z'n allen in de 'Kind of Magic' gezellig te teuten. De 'Kind of Magic' was uit Lelystad-Haven komen zeilen, die hadden er dus al een uur of vier 6 à 7 Bft uit ZW tot W opzitten. Voor de 'Zeeraaf' uit Warns aan het Johan Frisokanaal was het, ondanks een gekneusde rib van ondergetekende door een ongelukkige struikelpartij tegen de preekstoel, uiteraard een makkie geweest. Alhoewel, eenmaal door de sluis was het aan lager wal op de motor tot aan de Oude Haven nog wel even flink stuiteren in die steile golven. Met een pikketanisje werd de hereniging van zeilploeg 'Hodgepodge' in de kajuit gevierd, en besloot Nico en passant dat hij voor het avondeten een heerlijke rijsttafel voor ons ging maken!

Alleen moesten we daarvoor nog wel even de benodigde ingrediënten aan boord halen. Geen probleem, maar laten we eerst even een potje maken, en zo kon het gebeuren dat we even later €. 50,00 p.p. lichter waren. We hadden allemaal wel zin om even de beentjes te strekken, dus hup van boord en met z'n allen naar Coopcompact, een supermarkt hier even om de hoek.

Keus genoeg, maar welke nemen we, en hoeveel? Dat konden we rustig aan Nico overlaten, we bemoeiden er ons dan ook maar zo weinig mogelijk mee, en sjokten maar zo'n beetje mee. Maar af en toe konden we het toch niet laten, om middels enige kritiek op Nico's aankoopbeleid ook een duit in het zakje te doen. Echter zonder zichtbaar effect op zijn gemoed, stoïcijns klaarde onze kok zijn klus, waarna Henk, onze penningmeester het zonet aangelegde potje gelijk alweer een stukje lichter mocht maken.

Terug aan boord ging Nico voortvarend met z'n kookspullen aan de slag, en hadden wij onze handen vrij voor een vrolijk potje jammen. Maar niet nadat we de flatback mandoline van Henk uitvoerig hadden bewonderd. We constateerden met enige verbazing dat hij al zo goed met z'n nieuwste speeltje overweg kon, al was het dan nog wel overwegend in g.

Wij plezier, en Nico maar koken, het leven kan hard zijn voor een scheepskok. En helemaal als je aan boord van een zeiljacht een uitgebreide Indische rijsttafel moet klaarmaken dachten we. Nico zag dat heel anders, maar hij wilde het er niet meer over hebben, allemaal peanuts, dus hou op te zeiken, ik doe het met plezier!

Gein natuurlijk, iedereen blij, laten we maar weer muziek gaan maken. Zo te zien genoot Nico wel van zijn jammende muziekvrienden, het zou me niet verbazen als hij het als een speciaal aan zijn persoon gerichte aubade ervaren heeft. Dat zal ik hem bij gelegenheid toch eens een keertje vragen.

Hans aan het roer onder zijn geliefde bimini. Leuk Hans zo'n ding, maar we hebben tot nog toe alles behalve zon. Trouwens de zomer is sowieso wel voorbij. Nu creëerd zo'n ding onder zeil voor je gevoel alleen maar extra wind in de kuip, tocht zal ik maar zeggen, en droog blijf je er nu met al dat horizontale water om ons heen ook niet onder. Kennelijk was Hans zelf die mening ook min of meer toegedaan, want later die dag in de haven van Oudeschild zag ik hem een poosje sleutelen aan z'n bimini.

Even een momentje rust in de Stevinsluis bij Den Oever. Uiteraard houden we de lijnen goed in de gaten.

Enkele onderweg opgelopen scheuren in de zeilen van de 'Zeeraaf' worden nabij de Vissershaven van Den Oever provisorisch hersteld. Gezien het bezoekje van de douane kwamen we daar in eerste instantie kennelijk een beetje verdacht over. Maar met een vriendelijk praatje en enige uitleg kwamen de heren echter snel tot een voor ieder geruststellend inzicht.

Lekker briesje op het Wad. De 'Kind of Magic' en de 'Zeeraaf' opweg naar Oudeschild via het Visjagersgaatje, Malzwin en Texelstroom.

Echt ontelbare keren gevaren, desalniettemin namen we deze keer met de Zeeraaf bij de Bollen iets te veel risico, door te vroeg stuurboord uit te gaan richting Oudeschild. Het resultaat was er naar, na enkele minuten liepen we aan de grond, met een snelle min of meer ongewilde gijp als gevolg. Echter met enige moeite en ook het voorzeil over de andere boeg, kregen we de 'Zeeraaf' met de motor bij weer vrij snel van de Bollen af.

Eenmaal afgemeerd in jachthaven de Schoeiershoek in Oudeschild, werd Hans en ondergetekende op de 'Kind of Magic' uiteraard wel even fijntjes ingewreven wat ze van onze navigatiekunsten vonden. Gelijk hadden ze natuurlijk, maar na een paar pikketanisjes en een potje jammen was alles vergeten. En toen Henk, de schipper van de 'Kind of Magic' aankondigde dat hij voor het diner schelvis ging klaarmaken met van alles en nogwat erbij, hadden we het eigenlijk alleen nog over lekker eten. Alhoewel, iemand kon het even niet nalaten te zeggen, dat ze vroeger aan boord altijd tegen elkaar zeiden: We eten pas schelvis, als er niets anders meer is! Ondankbare honden, maar de schelvis was heerlijk!

Het optreden van ons op woensdagavond in café-restaurant 'De Compagnie' in de haven van Oudeschild liep voor ons gevoel als een speer. Maar kennelijk niet alleen voor ons, ook het publiek en de eigenaar was enthousiast. Lekker gevoel, dat hebben we wel eens anders gehad. Mogelijk dat aan ons geslaagde optreden behalve een perfecte zaalversterking, ook de goeie sfeer en het vooraf aangeboden en genoten diner debet was. Hoe dan ook, alles liep gesmeerd! Of we nog eens terug wilden komen? Ja natuurlijk, graag zelfs, we hebben dan ook gelijk maar een principe afspraak gemaakt!

Donderdagochtend wilden we aanvankelijk via de Texelstroom en Kornwerderzand naar Hindeloopen varen, maar bij nader inzien kozen we mede door de voor ons ongunstige stroming toch maar voor Medemblik via Den Oever. In een wonder schoon, glashelder decor zeilden we rustig over een praktisch lege Waddenzee richting Stevinsluizen. In de verte prachtige buienluchten met af en toe een regenboog. Het was puur genieten, wat wonen we toch in een mooi landje.

Afgemeerd aan de kade van de Middenhaven in Medemblik. En alsof er niks anders te doen was zaten Jan Willem en Ger al snel weer in de kuip tot lering en vermaak een lekker potje te jammen. Heerlijk sfeertje!

Maar er moest natuurlijk ook weer voor het avondeten worden gezorgd. Er stond stoofpaling op het menu, tot dat doel werd in de stad een paar pond nog levende paling gekocht, die op de kade door Nico vakkundig werden geslacht. Hoe Henk de stoofpaling heeft klaargemaakt zal ik hem nog eens vragen, maar het was overheerlijk. Behalve Jan Willem die er wat matig in was, at de rest er zowat zijn vingers bij op. Na het eten een beetje ouwehoeren over van alles en nogwat. Een voorbeeld: Jongens dit moeten we veel vaker doen, daar waren we het over eens. Alleen het thuisfront zal meer gaan protesteren. We moeten eerst een soort 'bond van onderdrukte zeelieden' gaan oprichten, de BOZ, wie weet kweken we dan meer goodwill en kunnen we op termijn meer bereiken, lachen natuurlijk.

Vrijdagochtend voor de havenmond van Medemblik scheiden onze wegen zich, we gingen naar huis. De 'Kind of Magic' met Henk, Ger, Nico en Jan Willem weer naar Lelystad, en de 'Zeeraaf' met Hans en ondergetekende weer naar Warns.

Je moet goed kijken, maar met Medemblik op de achtergrond staat het zojuist gehesen grootzeil op de 'Kind of Magic' er van deze afstand gezien perfect bij. Het voorzeil nog even, en gaan met die hap, praktisch voor 't lapje naar Lelystad.

De bemanning van de 'Zeeraaf' even in retraite. Middels een rondje 'De Kreupel', een vogeleilandje in het IJsselmeer, zijn we met halve wind naar Stavoren gezeild. Door de sluis vervolgens nog een klein stukje Johan Frisokanaal, en toen waren we er. Einde van een bijzonder mooi zeil- en muziekweekje met de boys van Hodgepodge!






En dan nu de film van Jan Willem ...

Hattem, heisa met 'Hodgepodge', 14 september 2013.

Gistermiddag hebben we in Hattem met onze band 'Hodgepodge' weer eens Irish ballads & folk music ten gehore gebracht. Rond Uit Hattem had daar i.s.m. de Rotaryclub Hattem-Heerde, het HEISA IN HATTEM festival georganiseerd. Op vierentwintig verschillende locaties in de binnenstad, die allemaal gratis toegankelijk waren, werden daar door verschillende bands en artiesten optredens gegeven. Een mooie kans voor zowel onszelf als het publiek, kennis te maken met een gevarieerd aanbod uit de regio van muziek, theater en voordrachtkunst in huiskamers, winkels, stadsmonumenten en binnenplaatsen. Verder konden we vanwege 'Open Monumentendag' ook nog het één en ander combineren met een kijkje in één van de vele historische gebouwen die Hattem rijk is. Maar eerlijk gezegd zijn we zelf gistermiddag niet veel verder gekomen dan onze eigen speellocatie in de Ridderstraat. Niet door desinteresse maar meer door de planning. Op papier hadden we tussen elk optreden een uur pauze, genoeg om even om de hoek bij een ander te gaan kijken, zo groot is de binnenstad van Hattem niet. Maar feitelijk waren de pauzes soms een stuk korter, omdat we o.a. door het enthousiaste publiek de tijd niet goed in de gaten hielden, waardoor elke speelsessie van ons uitliep. Eén keer zijn we er even tussen uit geweest om een pilsje te drinken in een café een paar deuren verderop in de straat. Wel leuk trouwens, dat bij terugkomst op ons stekkie het publiek ons al zat op te wachten. Rond vijf uur was het afgelopen. Met z'n allen hebben we daarna op uitnodiging van de organisatie elders in de stad nog een klein uurtje zitten borrelen en napraten. Einde van een leuke speelmiddag van 'Hodgepodge' tijdens het 'Heisa in Hattem' festival 2013.