Nelson's Farewell Lyrics

'Hodgepodge' heeft 'Nelson's Farewell' tegenwoordig in haar repertoire zitten. Een hilarische lyric door Joe Dolan in 1966 geschreven naar aanleiding van het door de IRA opgeblazen standbeeld van Nelson. 'Nelson's Pillar' een bijna 40 meter hoge Dorische zuil van graniet, gebouwd naar een ontwerp van de Engelse architect William Wilkins (1778-1839) stond al sinds 1808 in het centrum van Dublin. In de vroege ochtend van 8 maart 1966 werd Nelson's hoge voetstuk door een explosie finaal gehalveerd en stortte de trotse Engelse zeeheld na 157 jaar gefragmenteerd ter aarde. Het impopulaire standbeeld dat door de Ieren werd gezien als het symbool van de Britse overheersing, werd door de IRA exact op de vijftigste verjaardag van de Paasopstand tegen de Britten naar de ratsmodee geholpen!

Door een hoop gedoe om allerlei reden staat er pas sinds 2003 op dezelfde plek een nieuw monument 'The Spire of Dublin' ook wel 'Monument of Light' genoemd. De 120 meter hoge naald van roestvrij staal, gebouwd naar een ontwerp van het Engelse bureau Ian Ritchie Architects, wekte aanvankelijk aardig wat controverse, maar toen het eenmaal was gerealiseerd verstomde de kritiek!

Nelson's Farewell.

Oh, poor old Admiral Nelson is no longer in the air.
Toora loora loora loora loo!
On the eighth day of March in Dublin City fair,
Toora loora loora loora loo!
From his stand of stones and mortar
He fell crashing through the quarter,
Where once he stood so stiff and proud and rude.
So let's sing our celebration,
It's a service to the nation.
So poor old Admiral Nelson, toora loo!

Oh, fifty pounds of gelignite it sped him on his way,
Toora loora loora loora loo!
And the lad that laid the charge, we're in debt to him today.
Toora loora loora loora loo!
In Trafalgar Square it might be fair
To leave old Nelson standing there
But no one tells the Irish what they'll view.
Now the Dublin Corporation
Can stop deliberation
For the boys of Ireland showed them what to do!

For a hundred and fifty-seven years it stood up there in state
Toora loora loora loora loo!
To mark old Nelson's victory o'er the French and Spanish fleet,
Toora loora loora loora loo!
But one-thirty in the morning,
Without a bit of warning,
Old Nelson took a powder and he blew!
Now at last the Irish nation
Has Parnell in higher station
Than poor old Admiral Nelson, toora loo!

Oh the Russians and the Yanks, with lunar probes they play,
Toora loora loora loora loo!
And I hear the French are trying hard to make up lost headway,
Toora loora loora loora loo!
But now the Irish join the race,
We have an astronaut in space,
Ireland, boys, is now a world power too!
So let's sing our celebration,
It's a service to the nation.
So poor old Admiral Nelson, toora loo!

Het Slenkenhorstconcert, 5 april 2014.

Stichting Esperanza Bolivia zet zich in voor kinderopvanghuis ‘Casa Esperanza’ in Uypaca, een klein indianendorpje in het Andes gebergte nabij La Paz, de administratieve hoofdstad van Bolivia. In het kinderopvanghuis wordt veiligheid en passende scholing geboden en als zodanig hoop op een betere toekomst!
Voor de realisatie van deze humane doelstelling, had 'Stichting Esperanza Bolivia' afgelopen zaterdag voor haar Benefietavond op pro deo basis de muzikale medewerking van 'Hodgepodge', 'Lyssna' en Jos Jongeling georganiseerd in party centrum Slenkenhorst te Harderwijk.

Het avondvullende muzikale programma begon om acht uur, maar 'Hodgepodge' was reeds rond halfzes aanwezig om haar geluidsinstallatie, waar ook 'Lyssna' en Jos Jongeling gebruik van zouden maken, op te bouwen. Een klus die qua tijdsduur steeds weer voor verrassingen zorgt. Maar goed, op een gegeven moment was het dan toch eindelijk zover, dat de juiste volume's van de verschillende muziekinstrumenten zo correct mogelijk waren ingesteld. We konden los, maar niet voor we eerst wat te eten hadden gehad. Daar werd voor gezorgd, de wiener schnitzel van Slenkenhorst ging er prima in na al het gesjouw met die zware speakers.

Voor een redelijk volle zaal beet 'Lyssna' (Marja de Boer & Dorien Visser) na het eten de spits af. 'Alting börjå med Lyssna' waren de woorden van een dirigent in een Zweedse film, ofwel 'Alles begint met luisteren'. Dat kon je wel zeggen, singer-songwriter Marja de Boer en violiste/zangeres Dorien Visser namen het publiek een poosje mee in een wereld van fantasie en werkelijkheid. Luistermuziek, prachtige liedjes, hele kleine soms, een lach en een traan verpakt in een iers tintje! Ter afsluiting van Lyssna's optreden brachten ze samen met singer songwriter Jos Jongeling een paar aansprekende songs ten gehore in een meer countryachtige stijl. Dat Jos Jongeling een voorliefde heeft voor americana bleek later wel. Zijn optreden met Lyssna was duidelijk de opmaat geweest voor een kort maar boeiend solo optreden, waarin hij zichzelf op gitaar begeleide.



Na de pauze was de beurt aan 'Hodgepodge', met zes man sterk werden er pure Ierse ballads en pubsongs gebracht. Toch konden we het op enig moment in de avond ook even niet laten, een zijsprongetje richting Schotland te maken met nummers als 'Scotland the Brave' en 'Flower of Scotland'. Vanaf het podium heb je uiteraard goed zicht op de zaal, je ziet goed welke nummers bij het publiek aanslaan en welke wat minder in de markt liggen. Als de beentjes van de vloer komen swingt het op het podium ook. Een organische machine haast, voelbaar, maar moeilijk te duiden. Het enthousiasme van iedereen bij nummers als 'When the boys came rolling', 'The black velvet band' of 'The Craig was ninenty' om er maar een paar te noemen, deed ons onze ergernis aan een uiteindelijk niet evenwichtig afgestemde geluidsinstallatie een beetje vergeten. Met de meezinger 'Johnny Lad' werd de avond tegen elf uur afgesloten. Wat de muzikaal geslaagde Benefietavond voor 'Stichting Esperanza Bolivia' heeft opgeleverd weet ik niet, maar ik kan mij gezien het elan van iedereen voorstellen dat de avond met een positief saldo afgesloten is!

Muziek in Ermelo, 30 maart 2014.

In het centrum van Ermelo is sinds eind januari 2013 café 'De Molenaer' gevestigd. Een sfeervol bruin café met een gezellig buitenterras aan de Stationsstraat recht tegenover molen 'De Koe', een fraaie in 2008 herbouwde stellingmolen uit 1863. Op uitnodiging van café 'De Molenaer' werd dit sfeervolle decorum j.l. zondagmiddag gecompleteerd met een Iers en Schots getint sfeertje. Het één en ander middels meeslepende ballads en temponummers van de Harderwijkse muziekgroep 'Hodgepodge'. Het was zowel binnen als buiten op het terras een gezellige boel. Iedereen was zo te zien in een opgeruimde stemming, een geroezemoes van jewelste. Maar er werd ook aandachtig geluisterd, er werden verzoeknummers gevraagd en er werd gelachen, meegezongen en gedanst. Behalve de muziek, was ook het prachtige weer uiteraard debet aan de opgewekte stemming, het leek wel zomer, en dat op 30 maart! Ondanks het feit dat 'Hodgepodge' binnen stond te spelen, konden de bezoekers dank zij de perfecte geluidsinstallatie van café 'De Molenaer' ook op het terras en een stukje Stationsstraat genieten van de vrolijke klanken. En dat was mooi, blijkbaar worden toch ook in Ermelo op zondag de normen en waarden van een pluri­forme samenleving gerespecteerd!

The Hills of Connemara.

Als 'Hodgepodge' the 'Hills of Connemara' speelt, een traditionele Ierse lyric, geschreven door Sean McCarthy (1923-1990), zie ik het lege verstilde landschap van Connemara weer voor me met in de verte, in een blauwe waas de hogere heuvels. Dan hoor ik op de scheidslijn van land en water het gekrijs van de meeuwen boven het gebulder van de golven uit, en ruik ik de zilte geur van de oceaan. Uren kan ik er van genieten, als je al niet lyrisch bent dan wordt je het hier wel. De streek gaat in je lijf zitten, de rust die er vanuit gaat is haast ongekend. Ik kan het alleen vergelijken met de rust die ik vaak in m'n zeilbootje op zee ervoer. Weg van de dagelijkse sores, er ontstaat ruimte in het hoofd! Maar toch, als je goed naar de songtekst van 'Hills of Connemara' luistert, was er in vroegere dagen ook wel eens een zekere mate van spanning merkbaar onder de overwegend arme bewoners van Connemara. Een spanning die je hier in eerste instantie niet zou verwachten. Of toch juist wel? Gebeurden er in deze afgelegen contreien mogelijk ook wel eens zaken die het daglicht moeilijk konden verdragen? Ja dus, dat blijkt min of meer wel uit de clou van het refrein dat we na elk couplet allemaal luidkeels meezingen: Gather up the pots and the old tin cans The mash, the corn, the barley and the bran. Run like the devil from the excise man Keep the smoke from rising, Barney. Waren ze net lekker een potje clandistiene whiskey of een heerlijke poitin aan het brouwen, kregen ze te horen dat de accijnzen man in aantocht was, de fiscale recherche zal ik maar zeggen. Die gasten kwamen altijd op de rook af van de turfvuurtjes onder de distilleerketels. Alles werd dan als de bliksem uitgemaakt, de puree van gemoute gerst, maïs en zemelen werd in potten en pannen verzameld en weg waren ze! Trouwens of ze nou altijd zo bang waren of moesten zijn voor 'de accijnzen man' denk ik eerlijk gezegd niet. Want er waren er bij die corrupt waren, en graag een pikketanisje mee pikten. The 'Hills of Connemara', a beautiful song that 'Hodgepodge' with great fun and fervor able to bring!

Oefening baart kunst!

Maandagavond is onze vaste oefenavond, we oefenen van 8 tot 11 uur. Behalve dat repetitie uiteraard een noodzakelijke exercitie is, is het doorgaans ook een gezellige avond. We beginnen de avond met z'n allen rond kwart voor acht met een bak koffie aan de stamtafel, en de laatste diehards zetten er met een biertje of anderszins aan de zelfde stamtafel als regel na middernacht een punt achter. Alle actuele problemen, op zowel muzikaal als politiek gebied, hebben we dan wel zo'n beetje opgelost. Zo zie je maar, met een vrolijk en creatief stel kan je wonderen verrichten! Maar als gezegd, tussen 8 en 11 wordt er hard gewerkt aan zowel bestaand als nieuw repertoire. Ons bestaand repertoire moeten we uiteraard niet verwaarlozen, en bovendien is er altijd wel wat voor verbetering vatbaar. Als we in de loop van de avond lekker ingespeeld zijn, en het gevoel hebben dat het min of meer wel goed zit (ondanks het haast wekelijks terugkerend gemekker van die of gene over toonsoort, tempo, dynamiek of de juiste instrumentkeuze bij bepaalde nummers) komt het nieuwe repertoire aan de orde. En dat is altijd weer andere koek! Sommige nieuwe nummers gaan tot onze verbazing gelijk redelijk, en dat is mooi. Maar met de meeste nieuwe nummers hebben we vanzelfsprekend meer moeite, ondanks ons onvermoeibare optimisme. 'Nog een paar keer jongens, en dan heb ik hem in de knip zitten' is haast een standaard opmerking van één van de jongens. Wat hij met een 'paar keer' bedoeld weet ik niet, maar dat doet er ook niet toe. Soms heeft hij bijna gelijk, maar dan hebben we wel allemaal ons huiswerk goed gedaan. Oefening baart kunst! Dan zit zo'n nummer er op een gegeven moment vrij snel in. Altijd een vrolijk stemmend moment, even tijd voor een break, temeer door de inmiddels erg droge mond van het zingen! De maandagavonden, ik verheug me er altijd weer op!

'Hodgepodge' in concert

Zaterdag 11 januari j.l. was 'Hodgepodge' voor de tweede maal in concert in de prachtige Catharinakapel aan het Kloosterplein in Harderwijk. Aan de reacties van het publiek te horen was het een geslaagd concert. Altijd lekker als we dat tijdens het optreden al merken, je gaat er gewoon beter van spelen. Want hoe vaak we ook optreden, altijd weer is er toch een zekere spanning vooraf. Gaat het allemaal lukken zoals we het in ons hoofd hebben en hoe komen we dan over, van dat soort vraagjes. Daar kwam deze keer nog bij, dat ik een optreden in een gezellige roezemoezerige kroeg gevoelsmatig van een andere orde vindt, dan een concert geven in de Catharinakapel, waar de mensen toch meer komen om echt te luisteren. Goed, het liep dus allemaal redelijk gesmeerd. Even was er nog discussie over met of zonder versterking spelen, maar na een paar proefnummers vooraf waren we daar snel uit. De ruimteakoestiek van de Catharinakapel is haast perfect voor een on-versterkt optreden. De nagalmtijd is weliswaar iets aan de lange kant, maar dat is peanuts, dat mag nauwelijks naam hebben. Echter toen we tijdens ons empirisch onderzoekje vooraf, de decibellen middels onze versterker kunstmatig wat opvoerden, namen de geluidsreflecties uiteraard ook toe, waardoor de iets te lange nagalmtijd wel een probleem werd. Hoe dan ook, we hebben lekker gespeeld zonder versterking! Eerlijkheidshalve moet ik wel zeggen, dat ik tijdens de pauze en achteraf ook van sommige mensen te horen heb gekregen dat het allemaal mooi was wat we deden, maar dat we evengoed achter in de zaal soms moeilijk te verstaan waren. Misschien moeten we ons hier bij een eventueel volgend on-versterkt optreden meer tussen het publiek opstellen.



We hadden een aardig repertoire opgesteld voor deze ochtend, van fraaie Ierse ballads tot meeslepende temponummers. De tijd vloog echter zo snel voorbij dat we niet aan alles zijn toegekomen. Vanaf halfelf tot twaalf uur is natuurlijk ook maar even, en dan ging er ook nog ruim een kwartier pauze vanaf. Jammer, al hadden we bij wijze van spreken van alle nummers temponummers gemaakt, dan nog waren we tijd tekort gekomen. Mogelijk zijn we met ons repertoire van ongeveer 33 uitgezochte songs iets te enthousiast geweest. Het voordeel is natuurlijk wel, dat we nu de niet gespeelde nummers nog te goed hebben. Want we komen uiteraard met heel veel plezier nog eens terug in die prachtige Catharinakapel!

Muziek in Lelystad, 20 december 2013.

Gisteravond stond Yachtclub Lelystad Haven in het teken van Ierland. Er werd o.m. Stew gegeten en Guinness bier gedronken en uiteraard waren wij uitgenodigd voor Ierse live muziek. We werden op de agenda van Yachtclub Lelystad Haven als volgt aangekondigd: Op 20 december 2013 zal 'Hodgepodge' vanaf 21:00 uur zorgen voor Ierse ballads. 'Hodgepodge' is een enthousiaste groep muzikanten, ontstaan uit een stel vrienden die elkaar kennen van het zeezeilen. Vanuit deze passie en hun gemeenschappelijke passie voor Ierland, brengen ze met groot enthousiasme meeslepende Ierse temponummers en fraaie Ierse ballads en seasongs ten gehore. Waarbij moet worden gezegd, dat Hodgepodge ook zo af en toe wel een meer Brits of Schots getinte ballad of seasong ten gehore brengt. Zo behoort bijvoorbeeld het Brits getinte The leaving of Liverpool evengoed tot ons repertoire, als het puur Ierse The fields of Athenry. Helemaal mee eens natuurlijk, temeer we dit stukje proza zelf hebben aangedragen. Rond 16.00 uur waren we al met onze spullen aanwezig in de Yachtclub om het één en ander op te bouwen. Daar gaat altijd weer meer tijd in zitten dan we willen. Opbouwen van de installatie, maar vooral het afstemmen van de microfoons e.d. vreet tijd. Altijd weer zit er wel ergens een brom of piep in de installatie, die dan moet worden gevonden en moet worden geëlimineerd. Zo ook hier weer, volgens de eigenaar kwam dat omdat we in het water lagen en zodoende geen goeie aarding hadden. Zou zo maar kunnen, maar op een gegeven moment was het euvel echter toch min of meer opgelost, en konden we op ons gemak gaan eten en relax naar negen uur toeleven.

Dansschool Janny Kriekaart Putten.

Zo rond negen uur namen we onze plaatsen op de bühne in, het feest ging beginnen. Voor een zo goed als volle Yachtclub beten we de spits af met rustige nummers als o.a. Flower of Scotland. Maar na zo'n kleine drie kwartier, net even voor onze eerste break, werd het tijd voor ons eerste temponummer. De meeste mensen waren nu ook wel uitgegeten, dus iets meer vaart kon nu wel. De reacties van het luisterend publiek waren navenant, bijna iedereen begon enthousiast mee te deinen en te klappen. Zelfs een hier en daar ietwat ingedommelde gast kwam zowaar weer tot leven! Tijdens onze eerste break was er tijd voor Riverdance. Riverdance, (een traditionele Ierse stepdance, gekenmerkt door snelle bewegingen van de benen waarbij lijf en armen onbeweeglijk blijven) naar mijn gevoel een vorm van line dance, niet echt mijn ding, maar zeker passend in de context van de avond. Dansschool Janny Kriekaart uit Putten bracht ter plekke de ins en outs van de Riverdance met verve. En met een zeker ritmisch gestamp werd die avond ons vervolg optreden op de bühne min of meer ingeluid. Naar mate de avond vorderde werd iedereen vrijer. Zo gaat het uiteraard meestal weet ik uit ervaring, maar als je daar middels 'Hodgepodge' debet aan bent, geeft dat wel een kick. Het zinderde, en voor we er erg in hadden was het een uur of halftwee. We sloten af met good old 'Good night Irene', maar we kwamen niet onder een toegift uit, dus hebben we er ook nog maar 'Jack O 'Donohue' en 'When The Boys Come Rolling Home' tegen aan gegooid. Onder bis, bis geroep namen we uiteindelijk al handen schuddend afscheid van elkaar. Leuke avond gehad, en we mogen nog weer eens terugkomen ook!