Scottish Sail and -music

Zaterdag 17 mei 2014, even als vorig jaar was 'Hodgepodge' ook nu weer uitgenodigd voor de muzikale opluistering van Scottish Sail. Een uniek evenement dat begint met een spannende zeilrace op het Wolderwijd met traditionele vissersschepen, en uiteindelijk zijn climax vind in een exclusieve Schotse whiskey proeverij op eiland 'De Zegge'. De Schotse sfeer op het eiland werd zaterdagmiddag middels de medewerking van 'Hodgepodge', gecompleteerd met een aantal gevoelige ballads uit whiskeyland, af en toe afgewisseld of gecombineerd met enkele stevige folk nummers van en met een piper formatie van de 'Seaforth Highlanders' uit Voorthuizen.

Vooraf waren we vanuit Harderwijk die middag met z'n zessen in de 'Alibaba', het kits getuigde zeiljacht van onze banjospeler, al motorrend naar 'De Zegge' gevaren. Een gezellig tochtje over het Wolderwijd, onder een hemelsblauw zwerk waar geen wolkje aan te bekennen viel, van amper drie kwartier. Vanwege de diepgang hadden we de 'Alibaba' afgemeerd aan het smalle en tamelijk gammele houten steigertje aan de noord-oost kant van 'De Zegge'. Desalniettemin hadden we met enig gestuntel met al onze muziekinstrumenten over dit steigertje de vaste wal bereikt, en waren we via een smal paadje door het dichte struikgewas uiteindelijk op de bühne uitgekomen!

Daar werden we min of meer opgewacht door de connaisseur, die zich daar reeds achter een rij exclusieve Schotse whiskey's had geïnstalleerd. Wat ons betrof kon het feest beginnen, het wachten was alleen nog op de deelnemers van de zeilrace. Maar dat was maar even, eenmaal plaats genomen ging het van een leien dakje. Nadat iedereen door de organisator was geïntroduceerd kon de proeverij beginnen, en beet de connaisseur de spits af middels tekst en uitleg van zijn whiskey's. Toen vervolgens de geur- en smaakpapillen van alle deelnemers werden verwend, zorgde 'Hodgepodge' als het ware voor het toetje middels sfeervolle Schotse ballads. Een mens heeft per slot van rekening meer zintuigen dan geur en smaak alleen!

Enkele korte intermezzo's in het proeffestijn werden verzorgd door eerder genoemde piper formatie, al of niet in samenwerking met 'Hodgepodge' en/of Celtic dance. Bijvoorbeeld bij het nummer 'The lord of the dance' werden de dansers afwisselend begeleid door 'Hodgepodge' en de piper formatie. Op een ander moment liepen we tijdens een intermezzo Marja de Boer tegen het lijf, de troubadour die we als 'Hodgepodge' vaker tegen komen bij evenementen. Rond zeven uur 's avonds zat de whiskey proeverij erop en konden we inpakken, einde van een bijzonder evenement. Maar voor we thuis waren hebben we op de 'Alibaba' niet alleen genoten van de terugtocht, maar uiteraard ook van de spiritualiën die ons als bewijs van goed gedrag ten deel waren gesteld.

Scottish Sail 17 mei 2014

www.facebook.com/scottishsailNext Scottish Sail 21 & 22 May 2016. Boarding Zeewolde. www.taup.nl

Geplaatst door Bram Boot op maandag 4 januari 2016

Back in 'The Company'

Onlangs waren we voor een optreden terug in 'De Compagnie' in de jachthaven van Oudeschild. Even als de vorige keer (zie Hodgepodge naar 'De Compagnie' in Oudeschild, 16 t/m 20 september 2013.) zijn we met twee jachten naar Texel gezeild. Echter ter furore van een paar lieve fan's aan boord, of groupies zo je wilt, kozen Jan Willem en Nico deze keer maar voor de auto. Enfin, hoe dan ook troffen we elkaar op zaterdagmiddag in opperbeste stemming in Oudeschild. Hoewel opperbeste stemming? Even wrikte er iets, opzoek naar ons hadden beide car guys met toenemend ongenoegen een tijdje door de jachthaven lopen banjeren. En dat terwijl wij in Den Burg lekker op een terrasje zaten te pimpelen. Ze hadden nog gebeld, maar er werd niet opgenomen! Ach ja, je kan ook niet altijd alles hebben. Los daarvan, hun humeur ging crescendo de positieve kant op toen ze ons eenmaal in de smiezen hadden!

's Avonds in 'De Compagnie' eerst voortreffelijk gegeten. Rond negen uur waren we daarmee klaar en konden we ons gaan installeren. Dat ging echter niet al te vlot doordat de geluidsinstallatie van 'De Compagnie' het enigszins liet afweten. Maar na een tijd rommelen aan de knoppen kwam er toch leven uit de installatie, al was het verre van ideaal. De muziek ging desalniettemin goed naar ons gevoel, de vrolijke stemming in de zaak was daar vrijwel zeker ook debet aan. Twee uur lang speelden we, zo te merken tot plezier van de aanwezigen, de sterren van de hemel. Er werd gedanst, gedronken en meegezongen, heel plezierig allemaal! Evengoed trokken we achteraf de conclusie, dat als we weer eens in een situatie terecht komen dat de geluidsinstallatie het laat afweten, we beter zonder versterking kunnen gaan spelen.

Na het ontbijt zondagmorgen stapten Jan Willem en Nico weer in de auto, en werden op de 'Zeeraaf' en de 'Kind of Magic' de zeilen gehesen voor de tocht naar Hindeloopen. Een mooi rustig tochtje, onderweg havenmeester Onno Hoekstra gebeld of er plaats was voor twee jachten in de Hylper Haven. Geen probleem, zowel de 'Kind of Magic' als de 'Zeeraaf' kregen een aardig plekje toegewezen aan de langs-steiger. Met z'n allen waren we het er over eens dat de vijf inmiddels in het uur zat, derhalve samen met onze gastheer tijd voor een gezellig pikketanisje aan boord. In restaurant 'De Drie Harinkjes' hebben we vervolgens de inwendige mens verder opgekrikt. Prima keuken en prachtig uitzicht over het IJsselmeer, een mooier plekje om te eten heb ik in Hindeloopen nog niet ontdekt. Aan boord van de 'Kind of Magic' hebben we met z'n allen nog een afzakkertje genomen en toen was het voor vandaag wel weer mooi geweest!

's Morgens, even voor we wilden vertrekken, werden we tot onze verrassing door Onno Hoekstra op de koffie genodigd in zijn eeuwenoude sluishuis. Konden we en passant zijn intrigerende plannen voor de z.g. 'Hexagon' module eens nader bekijken. En niet te vergeten de fraai geschilderde beelden en havengezichten van zijn lieve vrouw Nancy. Het was zo maar ineens een heel genoeglijk uurtje daar in dat sluishuisje, met bijzondere mensen, koffie, gebak en leuke dingen. Een feestje eigenlijk, maar dat was het sowieso al een beetje omdat het 5 mei was. Terug aan boord gingen de trossen los, evengoed tijd om naar huis te gaan!

Nelson's Farewell Lyrics

'Hodgepodge' heeft 'Nelson's Farewell' tegenwoordig in haar repertoire zitten. Een hilarische lyric door Joe Dolan in 1966 geschreven naar aanleiding van het door de IRA opgeblazen standbeeld van Nelson. 'Nelson's Pillar' een bijna 40 meter hoge Dorische zuil van graniet, gebouwd naar een ontwerp van de Engelse architect William Wilkins (1778-1839) stond al sinds 1808 in het centrum van Dublin. In de vroege ochtend van 8 maart 1966 werd Nelson's hoge voetstuk door een explosie finaal gehalveerd en stortte de trotse Engelse zeeheld na 157 jaar gefragmenteerd ter aarde. Het impopulaire standbeeld dat door de Ieren werd gezien als het symbool van de Britse overheersing, werd door de IRA exact op de vijftigste verjaardag van de Paasopstand tegen de Britten naar de ratsmodee geholpen!

Door een hoop gedoe om allerlei reden staat er pas sinds 2003 op dezelfde plek een nieuw monument 'The Spire of Dublin' ook wel 'Monument of Light' genoemd. De 120 meter hoge naald van roestvrij staal, gebouwd naar een ontwerp van het Engelse bureau Ian Ritchie Architects, wekte aanvankelijk aardig wat controverse, maar toen het eenmaal was gerealiseerd verstomde de kritiek!

Nelson's Farewell.

Oh, poor old Admiral Nelson is no longer in the air.
Toora loora loora loora loo!
On the eighth day of March in Dublin City fair,
Toora loora loora loora loo!
From his stand of stones and mortar
He fell crashing through the quarter,
Where once he stood so stiff and proud and rude.
So let's sing our celebration,
It's a service to the nation.
So poor old Admiral Nelson, toora loo!

Oh, fifty pounds of gelignite it sped him on his way,
Toora loora loora loora loo!
And the lad that laid the charge, we're in debt to him today.
Toora loora loora loora loo!
In Trafalgar Square it might be fair
To leave old Nelson standing there
But no one tells the Irish what they'll view.
Now the Dublin Corporation
Can stop deliberation
For the boys of Ireland showed them what to do!

For a hundred and fifty-seven years it stood up there in state
Toora loora loora loora loo!
To mark old Nelson's victory o'er the French and Spanish fleet,
Toora loora loora loora loo!
But one-thirty in the morning,
Without a bit of warning,
Old Nelson took a powder and he blew!
Now at last the Irish nation
Has Parnell in higher station
Than poor old Admiral Nelson, toora loo!

Oh the Russians and the Yanks, with lunar probes they play,
Toora loora loora loora loo!
And I hear the French are trying hard to make up lost headway,
Toora loora loora loora loo!
But now the Irish join the race,
We have an astronaut in space,
Ireland, boys, is now a world power too!
So let's sing our celebration,
It's a service to the nation.
So poor old Admiral Nelson, toora loo!

Het Slenkenhorstconcert, 5 april 2014.

Stichting Esperanza Bolivia zet zich in voor kinderopvanghuis ‘Casa Esperanza’ in Uypaca, een klein indianendorpje in het Andes gebergte nabij La Paz, de administratieve hoofdstad van Bolivia. In het kinderopvanghuis wordt veiligheid en passende scholing geboden en als zodanig hoop op een betere toekomst!
Voor de realisatie van deze humane doelstelling, had 'Stichting Esperanza Bolivia' afgelopen zaterdag voor haar Benefietavond op pro deo basis de muzikale medewerking van 'Hodgepodge', 'Lyssna' en Jos Jongeling georganiseerd in party centrum Slenkenhorst te Harderwijk.

Het avondvullende muzikale programma begon om acht uur, maar 'Hodgepodge' was reeds rond halfzes aanwezig om haar geluidsinstallatie, waar ook 'Lyssna' en Jos Jongeling gebruik van zouden maken, op te bouwen. Een klus die qua tijdsduur steeds weer voor verrassingen zorgt. Maar goed, op een gegeven moment was het dan toch eindelijk zover, dat de juiste volume's van de verschillende muziekinstrumenten zo correct mogelijk waren ingesteld. We konden los, maar niet voor we eerst wat te eten hadden gehad. Daar werd voor gezorgd, de wiener schnitzel van Slenkenhorst ging er prima in na al het gesjouw met die zware speakers.

Voor een redelijk volle zaal beet 'Lyssna' (Marja de Boer & Dorien Visser) na het eten de spits af. 'Alting börjå med Lyssna' waren de woorden van een dirigent in een Zweedse film, ofwel 'Alles begint met luisteren'. Dat kon je wel zeggen, singer-songwriter Marja de Boer en violiste/zangeres Dorien Visser namen het publiek een poosje mee in een wereld van fantasie en werkelijkheid. Luistermuziek, prachtige liedjes, hele kleine soms, een lach en een traan verpakt in een iers tintje! Ter afsluiting van Lyssna's optreden brachten ze samen met singer songwriter Jos Jongeling een paar aansprekende songs ten gehore in een meer countryachtige stijl. Dat Jos Jongeling een voorliefde heeft voor americana bleek later wel. Zijn optreden met Lyssna was duidelijk de opmaat geweest voor een kort maar boeiend solo optreden, waarin hij zichzelf op gitaar begeleide.



Na de pauze was de beurt aan 'Hodgepodge', met zes man sterk werden er pure Ierse ballads en pubsongs gebracht. Toch konden we het op enig moment in de avond ook even niet laten, een zijsprongetje richting Schotland te maken met nummers als 'Scotland the Brave' en 'Flower of Scotland'. Vanaf het podium heb je uiteraard goed zicht op de zaal, je ziet goed welke nummers bij het publiek aanslaan en welke wat minder in de markt liggen. Als de beentjes van de vloer komen swingt het op het podium ook. Een organische machine haast, voelbaar, maar moeilijk te duiden. Het enthousiasme van iedereen bij nummers als 'When the boys came rolling', 'The black velvet band' of 'The Craig was ninenty' om er maar een paar te noemen, deed ons onze ergernis aan een uiteindelijk niet evenwichtig afgestemde geluidsinstallatie een beetje vergeten. Met de meezinger 'Johnny Lad' werd de avond tegen elf uur afgesloten. Wat de muzikaal geslaagde Benefietavond voor 'Stichting Esperanza Bolivia' heeft opgeleverd weet ik niet, maar ik kan mij gezien het elan van iedereen voorstellen dat de avond met een positief saldo afgesloten is!

Muziek in Ermelo, 30 maart 2014.

In het centrum van Ermelo is sinds eind januari 2013 café 'De Molenaer' gevestigd. Een sfeervol bruin café met een gezellig buitenterras aan de Stationsstraat recht tegenover molen 'De Koe', een fraaie in 2008 herbouwde stellingmolen uit 1863. Op uitnodiging van café 'De Molenaer' werd dit sfeervolle decorum j.l. zondagmiddag gecompleteerd met een Iers en Schots getint sfeertje. Het één en ander middels meeslepende ballads en temponummers van de Harderwijkse muziekgroep 'Hodgepodge'. Het was zowel binnen als buiten op het terras een gezellige boel. Iedereen was zo te zien in een opgeruimde stemming, een geroezemoes van jewelste. Maar er werd ook aandachtig geluisterd, er werden verzoeknummers gevraagd en er werd gelachen, meegezongen en gedanst. Behalve de muziek, was ook het prachtige weer uiteraard debet aan de opgewekte stemming, het leek wel zomer, en dat op 30 maart! Ondanks het feit dat 'Hodgepodge' binnen stond te spelen, konden de bezoekers dank zij de perfecte geluidsinstallatie van café 'De Molenaer' ook op het terras en een stukje Stationsstraat genieten van de vrolijke klanken. En dat was mooi, blijkbaar worden toch ook in Ermelo op zondag de normen en waarden van een pluri­forme samenleving gerespecteerd!

The Hills of Connemara.

Als 'Hodgepodge' the 'Hills of Connemara' speelt, een traditionele Ierse lyric, geschreven door Sean McCarthy (1923-1990), zie ik het lege verstilde landschap van Connemara weer voor me met in de verte, in een blauwe waas de hogere heuvels. Dan hoor ik op de scheidslijn van land en water het gekrijs van de meeuwen boven het gebulder van de golven uit, en ruik ik de zilte geur van de oceaan. Uren kan ik er van genieten, als je al niet lyrisch bent dan wordt je het hier wel. De streek gaat in je lijf zitten, de rust die er vanuit gaat is haast ongekend. Ik kan het alleen vergelijken met de rust die ik vaak in m'n zeilbootje op zee ervoer. Weg van de dagelijkse sores, er ontstaat ruimte in het hoofd! Maar toch, als je goed naar de songtekst van 'Hills of Connemara' luistert, was er in vroegere dagen ook wel eens een zekere mate van spanning merkbaar onder de overwegend arme bewoners van Connemara. Een spanning die je hier in eerste instantie niet zou verwachten. Of toch juist wel? Gebeurden er in deze afgelegen contreien mogelijk ook wel eens zaken die het daglicht moeilijk konden verdragen? Ja dus, dat blijkt min of meer wel uit de clou van het refrein dat we na elk couplet allemaal luidkeels meezingen: Gather up the pots and the old tin cans The mash, the corn, the barley and the bran. Run like the devil from the excise man Keep the smoke from rising, Barney. Waren ze net lekker een potje clandistiene whiskey of een heerlijke poitin aan het brouwen, kregen ze te horen dat de accijnzen man in aantocht was, de fiscale recherche zal ik maar zeggen. Die gasten kwamen altijd op de rook af van de turfvuurtjes onder de distilleerketels. Alles werd dan als de bliksem uitgemaakt, de puree van gemoute gerst, maïs en zemelen werd in potten en pannen verzameld en weg waren ze! Trouwens of ze nou altijd zo bang waren of moesten zijn voor 'de accijnzen man' denk ik eerlijk gezegd niet. Want er waren er bij die corrupt waren, en graag een pikketanisje mee pikten. The 'Hills of Connemara', a beautiful song that 'Hodgepodge' with great fun and fervor able to bring!

Oefening baart kunst!

Maandagavond is onze vaste oefenavond, we oefenen van 8 tot 11 uur. Behalve dat repetitie uiteraard een noodzakelijke exercitie is, is het doorgaans ook een gezellige avond. We beginnen de avond met z'n allen rond kwart voor acht met een bak koffie aan de stamtafel, en de laatste diehards zetten er met een biertje of anderszins aan de zelfde stamtafel als regel na middernacht een punt achter. Alle actuele problemen, op zowel muzikaal als politiek gebied, hebben we dan wel zo'n beetje opgelost. Zo zie je maar, met een vrolijk en creatief stel kan je wonderen verrichten! Maar als gezegd, tussen 8 en 11 wordt er hard gewerkt aan zowel bestaand als nieuw repertoire. Ons bestaand repertoire moeten we uiteraard niet verwaarlozen, en bovendien is er altijd wel wat voor verbetering vatbaar. Als we in de loop van de avond lekker ingespeeld zijn, en het gevoel hebben dat het min of meer wel goed zit (ondanks het haast wekelijks terugkerend gemekker van die of gene over toonsoort, tempo, dynamiek of de juiste instrumentkeuze bij bepaalde nummers) komt het nieuwe repertoire aan de orde. En dat is altijd weer andere koek! Sommige nieuwe nummers gaan tot onze verbazing gelijk redelijk, en dat is mooi. Maar met de meeste nieuwe nummers hebben we vanzelfsprekend meer moeite, ondanks ons onvermoeibare optimisme. 'Nog een paar keer jongens, en dan heb ik hem in de knip zitten' is haast een standaard opmerking van één van de jongens. Wat hij met een 'paar keer' bedoeld weet ik niet, maar dat doet er ook niet toe. Soms heeft hij bijna gelijk, maar dan hebben we wel allemaal ons huiswerk goed gedaan. Oefening baart kunst! Dan zit zo'n nummer er op een gegeven moment vrij snel in. Altijd een vrolijk stemmend moment, even tijd voor een break, temeer door de inmiddels erg droge mond van het zingen! De maandagavonden, ik verheug me er altijd weer op!